ฉบับที่แล้วเขียนอะไรไปบ้างก็จำไม่ค่อยได้ รู้สึกแค่ว่ามีท่านผู้อ่านสามท่านโทรเข้ามาสอบถามถึงลักษณะหมาในอนาคตของผม ผมบอกไปว่าคงอีกนานอาจถึงห้าหรือหกปี เพราะเจ้าสามตัวที่มีอยู่ในปัจจุบันนี่ก็เกินพอแล้ว จึงยังไม่คิดที่จะนำสุนัขตัวใหม่เข้ามาเลี้ยงอย่างแน่นอน ก็อย่างที่บอกละครับ ปัจจุบันนี้ผมไม่ได้มีเวลาว่างมากเหมือนสมัยก่อน ออกจากบ้านแต่เช้า กลับบ้านก็ดึกบางทีเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้หยุดกับเขา อยู่ที่ทำงานก็วุ่นทั้งวันใครที่เคยโทรมาหาคงทราบดีส่วนมากจะประชุมตลอด จะเข้าไปเล่นเน็ตก็เข้าได้ครั้งละไม่เกินห้านาที อาศัยช่วงเบรกแว๊บเข้ามา บางทีอ่านกระทู้ไม่ทันจบเลย แต่ก็ไม้รู้จะทำอย่างไรได้ เมื่อก่อนยังได้ไปสังสรรค์กับพรรคพวกบ้าง เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอใคร อยากจะจัดมีทติ้งหรือแคมปิ้งอีกสักครั้ง จะได้ไปนอนดูดาวรอบกองไฟกันอีกสักที ไม่รู้ว่าชาวคณะเดิมยังสนใจจะไปร่วมอีกหรือเปล่าครับ ช่วยกริ้งกร้างมาบ้างเน้อ ถึงจะไม่มีเวลาว่างมากแต่ว่าจะให้เลิกเลี้ยงพิทบูลคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนครับ
ก็อย่างที่บอกละครับ ผมชอบพิทบูลในความที่มันเป็นพิทบูล เขียนแบบนี้ท่านผู้อ่านหลายท่านก็คงงงใช่ไหมครับ ความเป็นพิทบูลที่ผมพูดถึงก็คือ คุณลักษณะพิเศษประจำตัวที่สุนัขพันธ์อื่นไม่มี เลี้ยงแล้วมันสะใจดี ผมเคยพูดไปหลายหนแล้วว่าสุนัขพิทบูลประกอบไปด้วย ความกล้าหาญไม่เคยกลัวใครไม่ว่าคู่ต่อสู้จะตัวใหญ่กว่าแค่ไหน มันไม่เคยแสดงอาการหวาดกลัวออกมาให้เห็นเลย สมัยก่อนเขาจึงใช้มันเพื่อต่อสู้กับสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าเสมอ เช่น วัวกระทิงหรือหมี โดยเฉพาะหากต้องต้องสู้กับสุนัขด้วยกัน ตัวที่จะหยุดมันได้ก็คงเฉพาะพันธ์พิทบูลเท่านั้น ประการต่อมามันเป็นสุนัขที่แข็งแกร่งแข็งแรงทรงพลัง เมื่อเทียบกันกับขนาดตัวปอนด์ต่อปอนด์ จนมีบางท่านใช้โซ่ล่ามช้างมาล่าม ซึ่งมันก็ไม่ได้แสดงอาการรังเกียจโซ่ยักษ์เส้นที่เจ้านายของมันมอบให้แม้แต่น้อย มันยังคงเดิน วิ่ง ลากโซ่ไปมาเหมือนกับว่าไม่มีอะไรอยู่ที่คอ หรือว่ามีโซ่คล้องช้างล่ามมันอยู่ และผมเคยเอาโซ่พิทบูลไปลองล่ามสุนัขพันธ์อื่นปรากฏว่า หมาตัวนั้นมันนอนอย่างเดียว ไม่ยอมเดินเลย
คุณลักษณะที่สำคัญอีกประการคือความสามารถในการอดทนต่อความเจ็บปวดได้สูงมาก หลายคนคงเคยมีโอกาสได้ชมเกมส์การแข่งขันกัดสุนัข ขนาดผมเป็นผู้ชายเคยชมสดๆยังเกือบเป็นลม ดูได้ไม่ถึงห้านาทีก็วิ่งหายาดมแทบไม่ทัน ยืนยันได้เลยว่าในชีวิตไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่านแบบนี้มาก่อน กีฬาชนไก่พื้นบ้านของเราผมว่ายังไม่ดุเดือดเท่า แต่ไม่รวมในบางประเทศที่ระยำมากมันโหดขนาดเอามีดโกนผูกขาไก่เวลาชนกันอันนั้นขอยกเว้น ผมว่าไม่มีทางที่หมาพันธ์อื่นจะทนความเจ็บปวดและบาดแผลได้นานขนาดนั้น เสร็จจากการแข่งขันมันก็ยังนอนให้เจ้าของทำแผลหน้าตาเฉยไม่มีเสียงร้องสักแอะ ไอ้เรื่องที่หันมาแว๊งกัดเจ้าของนี่ยังไม่เคยได้ยินเลยครับ ยกเว้นบางตัวมันจี๊ดมากหรือเป็นประสาท อาจจะเกิดจากสายเลือดหรือการผสมพันธ์อย่างผิดวิธีที่กัดได้แม้กระทั่งเจ้าของ ที่ได้ยินมามันกัดเจ้าของก็เพราะว่ามันเห็นหมาตัวอื่นแล้วเจ้าของไม่ยอมปล่อยมัน อันนี้มีโอกาสเกิดขึ้นได้กับหมาบางสาย แต่สายไหนบ้างก็คงต้องสืบเอาเองนะครับ
นอกจากนี้พิทบูลยังเป็นสุนัขที่มีความมุ่งมั่นในเกมส์และมีความเป็นตัวของตัวเองสูง ความที่มันมีความมุ่งมั่นในเกมส์สูงมันจึงเหมาะกับเกมส์บางอย่างที่หมาอื่นทำไม่ได้ หรือทำได้ก็ทำได้ไม่ดีเท่า สังเกตุเวลาที่มันต่อสู้กัน มันไม่ได้กัดมั่วกัดดะไปหมดเหมือนหมากัดกันตามข้างถนน ที่เวลากัดกันแต่ละครั้งส่งเสียงดังสนั่นไปทั้งซอย แต่เวลาพิทบูลกัดกันบางคู่เราไม่ได้ยินเสียงเห่าหรือคำรามของมันเลย เจ้าของบางท่านบางคนนั่งดูทีวีอยู่ไม่รู้เลยว่าหมาตัวเองหลุดออกมากัดกัน มารู้อีกทีก็เดี้ยงหรือม่องไปแล้ว เพื่อนผมท่านหนึ่งไม่อยู่บ้านแต่ปล่อยหมาวัยรุ่นอยู่ด้วยกัน กลับมาอีกทีพบหมาหมากัดกันเองตายเกือบหมดคอก ตัวที่เหลือก็เสียหมาไปเลย และพิทบูลเวลาต่อสู้กันมันรู้จักการหลบหลีกและการหาจังหวะเข้ากัดอย่างมีชั้นเชิง ไม่เหมือนหมาพันธ์อื่นๆ คงมีบางท่านเคยเจอลูกหลงเวลาไปแยกหมาเหล่านั้นเวลาที่มันกัดกัน เพื่อนผมอีกเช่นกันที่เลี้ยงพันธ์อื่นอยู่ก็เคยมีแผลมาโชว์เพราะถูกหมาตัวเองกัด จากสาเหตุเข้าไปแยกตอนมันกัดกัน แต่ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นน้อยมากกับการแยกพิทบูล ส่วนปัญหาในการแยกพิทบูลคือมันแยกยาก แยกไม่ออกไม่ว่าจะใช้ไม้ตี น้ำราด ทำได้อย่างเดียวคือต้องใช้ไม้งัดปาก และง่ายที่สุดต้องสองคน เข้าแยกพร้อมๆกัน โดยการใช้มือซ้ายดึงหนังที่หลังคอพร้อมกับเอาขาคีบที่เอวหมาไว้ มือขวาใช้ไม้ลักษณะแบนปลายแหลมสอดเข้าไปที่หลังเขี้ยวแล้วบิดไม้ให้ปากมันอ้าออกแล้วดึงแยกออกจากกัน วิธีนี้ผมว่าง่ายที่สุดและปลอดภัยที่สุดด้วย
ประสบการณ์ที่ครอบครัวผมเคยเจอ แฟนผมทำหมาหลุดออกมากัดกัน ด้วยความตกใจเข้าไปล๊อคคอไอ้ตัวต้นเหตุจนล้มลุกคลุกคลานไปด้วยกัน หมาสองคนหนึ่ง กว่าผมจะได้ยินเสียงและลงมาช่วยแยก ก็ฟกช้ำไปทั้งตัวแต่ไม่มีแผลจากรอยเขี้ยวแม้แต่แผลเดียว กับอีกครั้งหนึ่งแม่ผมทำหมาหลุดแต่ว่าโชคดีที่อีกตัวยังอยู่ในกรง มันกัดกันทั้งๆที่มีกรงขวางอยู่ ความที่อยู่คนเดียวและอายุมากแล้วจะเข้าไปดึงก็ดึงไม่ไหว เลยใช้ไม่เด็ดคือเอาไฟเผาเจ้าตัวที่อยู่นอกกรง โดยใช้หนังสือพิมพ์ม้วนเป็นบ้องจุดไฟที่ปลายอีกด้าน ปรากฏว่าได้ผลมันวิ่งแนบเข้าบ้านไปเลย ผลลัพท์เจ้าไทเกอร์ขนที่หน้าไหม้ไปแถบหนึ่งหมดหล่อไปเป็นเดือนกว่าขนจะขึ้นเต็ม นึกถึงหน้าเจ้านี่ในตอนนั้นแล้วยังอดขำไม่ได้ เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปไว้
อีกเรื่องที่สำคัญมากก็คือพลังกัดที่หนักหน่วงรุนแรงมาก ขนาดที่สามารถสังหารคู่ต่อสู้ได้ภายในระยะเวลาไม่กี่นาที เพื่อนผมอีกเช่นกันที่หลายคนเจอมากับตัวเอง ผมก็เคยต่อว่าเพื่อนเหล่านี้ไปหลายหนแล้วด้วย คนแรกปล่อยหมาออกมาวิ่งเล่นตอนตีสอง ปรากฎว่ามีหมาจรจัดโชคร้ายกำลังก้มหน้าก้มตาคุยถังขยะเพลิน พิทบูล ของเพื่อนผมวิ่งเข้าไปคว้ามา สะบัดสองสามทีปรากฏว่าคอหักตาย เจ้าของวิ่งตามไปจะแยกออกมาแต่ก็สายไปเสียแล้ว อีกรายเปิดประตูออกจากบ้านตอนเช้าคิดว่าหมาอยู่ในกรง ลงจากรถมาปิดประตูปรากฏว่า หมาโดเบอร์แมนของเพื่อนบ้าน คอหักตายคาปากที่หน้าประตู หมดเงินไปอีกเป็นหมื่นซื้อหมาใช้เขาแถมเกือบเสียเพื่อนบ้านดีๆไปอีกด้วย รายที่สามอยู่ที่ชลบุรี เป็นโรงงานเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ ผมให้พิทบูลไปเลี้ยงตัวหนึ่ง ปรากฏว่าอายุแค่แปดเดือนสังหารหมาในละแวกนั้นไปไม่รู้กี่ตัว ไม่รวมตะกวด ตัวเงินตัวทอง งู และที่แสบมากที่สุด มันไปเคยไปกัดเขาตายในเขตบ้านของคนอื่น แต่ว่ามันไปลากเข้ามาสังหารในพื้นที่ของตัวเอง จนเพื่อนบ้านแถวนั้นเลิกเลี้ยงหมากันหมด ที่เล่าไปทั้งหมดนั้นเป็นลูกเจ้าไทเกอร์ทั้งนั้น ผมก็สั่งไว้แล้วว่าหมาสายนี้มันโหด ก็ยังพลาดอีกจนได้ ตอนหลังมีเพื่อนมาขออีกผมมักจะยุให้เลี้ยงหมาไทยหลังอานแทน
นี่ก็คือลักษณะเฉพาะบางส่วนของพิทบูลที่ผมอยากเอามาเล่าให้ฟัง แต่ที่เขียนนี่ไม่ใช้ต้องการให้เจ้าของภูมิใจในวีรกรรมของหมาตัวเองนะครับ แต่อยากยกตัวอย่างการที่เจ้าของพิทบูลไม่สามารถควบคุมหมาตัวเองได้ มันสร้างความเสียหายให้คนอื่นมากแค่ไหน ตอนนี้ผมจึงเห็นด้วยและขอสนับสนุนในความคิดที่ว่าสุนัขพิทบูล ไม่ได้เหมาะกับคนทั่วไป มันเหมาะสำหรับคนที่เข้าใจพิทบูลอย่างลึกซึ้งแล้วเท่านั้น แต่ว่าปัจจุบันนี้ลูกพิทบูลหาซื้อได้ง่ายกว่าลูกเยอรมันเชฟเพอร์ดหรือโดเบอร์แมนเสียอีก ราคาก็ตัวละไม่กี่บาทอีกด้วย ข้อแตกต่างอีกอย่างของคนเคยเลี้ยงพิทบูลคือ หากได้เลี้ยงแล้วน้อยคนที่จะเลิกเลี้ยงแล้วไปหาสุนัขพันธ์อื่นมาทดแทน และทุกวันนี้ผมก็ยังเจอแต่คนเคยเลี้ยงพันธ์อื่นแล้วเปลี่ยนมาเลี้ยงพิทบูลแทบทั้งนั้น ยังไม่เคยเจอคนเลี้ยงพิทบูลอยู่แล้วเลิกไปเลี้ยงพันธ์อื่นเลย จะอย่างไรก็ตามผมอยากเตือนคนที่มีความคิดจะเพาะพิทบูลออกมาขาย ลองทบทวนดูหลายๆครั้ง ว่าหากเพาะออกมามาแล้วขายไม่ออก ท่านสามารถรับภาระลูกหมาทั้งหมดได้หรือไม่ หรือว่าเอาออกมาเร่ขายราคาถูกๆ หรือไล่แจกแก่คนทั่วไป หากเป็นอย่างกรณีหลังผมขอวิงวอนว่าอย่าเพาะออกมาเลยครับ ทำอย่างไรก็ไม่คุ้ม และปัญหาที่ตามมาในอนาคตมีอีกมากมาย หากคิดว่าท่านเป็นคนรักพิทบูลจริงคงไม่ทำนะครับ
ย้ำอีกครั้งว่าช่วงแรกผมก็เคยเพาะหมาขาย แต่พอเห็นปัญหาที่ตามมาจึงต้องงด เราไม่สามารถคาดหวังความต้องการของลูกค้าได้เลย ยังมีคนอีกเยอะที่ยังเล่นหมาตามกระแส ผมเองก็เคยเป็นมาก่อน เจอแรงยุ บวกความอยากส่วนตัว จนเกือบเสียเงินซื้อลูกหมาอายุสองเดือนหนึ่งตัวในราคาเกือบสองแสนบาทนี่เป็นราคาเฉพาะค่าตัวเท่านั้นยังไม่รวมค่าใช้จ่ายอื่นๆอีกต่างหาก แต่โชคดีที่กำลังรอลูกหมาคลอดอยู่นั้นได้สติ และเริ่มเห็นกระแสกำลังเปลี่ยน จึงหลุดออกจากบ่วงนั้นมาได้ ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าหมาพิทบูลในฝันนั้นควรเป็นอย่างไร ไม่อย่างนั้นคงตอนทนเลี้ยงหมาในแบบที่ตัวเองไม่ชอบไปอีกอย่างน้อยเป็นสิบปี
พูดถึงความชอบนี่มันบังคับกันไม่ได้จริงๆครับ และไม่มีใครถูกใครผิดอีกด้วย ใครจะชอบแบบไหนมันก็เป็นสิทธิส่วนบุคคล ไม่ควรก้าวก่ายซึ่งกันและกัน อย่างผมนี่จะชอบ Old Family Red Red Nose เป็นพิเศษ ชอบในความคลาสสิคของมัน ถ้าได้หมาที่มีลักษณะสวยงามสมส่วน มีส่วนเว้าส่วนโค้ง ตามที่มันควรจะเป็น ขาหลังมีมุมสักเล็กน้อยแต่ไม่มากจนเหมือนโดเบอร์แมน และไม่หนาเทอะทะเกินไปจนอุ้ยอ้าย เพราะหมาที่หนาเกินไปจะทำให้ขาดความคล่องตัว หมาพิทบูลจะดูสวยต้องมีกล้ามเนื้อสวยงามชัดเจน สีที่ผมชอบเป็นพิเศษคือสีแดงคล้ายสีนาค หรือมะฮ๊อกกานี หรือจะเข้มจนออกช๊อคก็ยังได้ ถ้าได้เป็นสีเดียวทั้งตัวไม่มีสีอื่นปนนี่ยิ่งสุดยอด ดวงตาต้องสีเหลืองทองคล้ายตาเสือ เล็บเท้าควรสีขาวเกือบใสจนมองเห็นข้างในเป็นสีแดง ที่สำคัญจมูกต้องสีแดงไปในทิศทางเดียวกับสีขนด้วย การคลิบใบหูควรออกไปทางค่อนข้างสั้นแต่ไม่ควรสั้นจนมองดูเหมือนหูกุด ใบหน้าควรคมเฉียบ กระบอกปากใหญ่ๆหน่อย นี่ถ้าได้แบบนี้มาคู่กายสักตัวก็คงสุขสุดๆเลยครับ
หมาแบบที่ผมพูดถึงหากจูงไปเดินที่ไหนคนคงได้เหลียวหลังแน่ๆ หรือคนแปลกหน้าที่ได้จ้องตากับมันคงปลอดกระเส่าไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าเสี่ยงเข้ามาอย่างแน่นอน แต่ฝันของผมตอนนี้คงต้องฝันค้างไปอีกนานครับ ผมเพียงแค่ตั้งความหวังถึงหมาในอนาคตตัวต่อไปของผมเท่านั้น และจะไม่ยอมเล่นหมาตามกระแสอีกเป็นอันขาด สงสารหมามันเพราะว่าหมาตัวหนึ่งอายุมันอย่างน้อยสิบปี การเล่นหมาในแบบที่ตัวเองชอบ มันเป็นความสุขส่วนตัวจริงๆครับ พูดแบบนี้ก็ทำให้นึกถึงตอนที่ผมนำเจ้าไทเกอร์ที่เป็น โอลด์ แฟมิลี่ เรด เรด โน๊ส เพียวๆ เข้ามาเลี้ยงใหม่ๆ มีคนชอบตามบ้าง มีคนแอนตี้บ้าง แต่ผมก็ไม่เคยสนใจ จนกระทั่งวันนี้มันได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่า ตัวมันเองก็มีดีพอ โดยเฉพาะลูกของมันทุกครอก ย้ำอีกครั้งว่าทุกครอกที่เกิดจากหลากหลายแม่พันธ์ และที่สำคัญไม่ได้เป็นโอลด์แฟมิลี่เหมือนตัวมันด้วย ต้องมีอย่างน้อยสองถึงสามตัวในครอกเดียวกัน ที่เจริญเติบโตออกมามีลักษณะสวยงามเป็นพิมพ์นิยมอยู่ในขณะนี้ ตัวไหนบ้างคงไม่ต้องเอ่ยถึง คิดว่าหลายท่านเห็นหน้าก็คงพอเห็นเค้าจริงไหมครับ ผมคิดว่าหมาในลักษณะนี้ คงคล้ายๆกับบทเพลงร๊อคแอนด์โรล ที่ไม่มีวันตาย มีขึ้นมีลง แต่จะไม่มีทางตายไปจากความนิยม “ Old Family Red Red Nose with Golden Eye will never die”
ไหนๆพูดเรื่องการเลี้ยงหมาแล้วก็ขอต่ออีกหน่อยถึงวิธีการเลี้ยงครับ สาเหตุที่หมามันเรื่องมากในการกินนี่ผมว่าอย่าไปโทษแต่หมาเลยครับ ผมว่าเจ้าของนี่ละอาจจะเป็นสาเหตุใหญ่ เรื่องของเรื่องก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่ต้องการให้มันตัวโตตัวใหญ่ตามที่ตัวเองต้องการ แต่ไม่เคยนึกถึงหลักความจริงที่ว่า การที่มันจะตัวใหญ่หรือเล็กมันเป็นเรื่องของพันธุกรรม อาหารมีส่วนเหมือนกันแต่ถ้าหากสายมันมาเล็กผอมบาง กินเท่าไรมันก็ไม่ต่างจากพ่อแม่มันมากนัก บางท่านก็เห่อไปหน่อยลูกหมาอายุแค่ไม่กี่เดือนแต่พาออกกำลังกายจนขาเสีย และก็อีกเช่นกันบางท่านก็ไม่มีเวลาขังไว้ในบ้านทั้งวันขาก็เสียอีก อีกปัญหาคือเรื่องโรคผิวหนังและขนร่วง พิทบูลกับโรคผิวหนังนี่มันเป็นของคู่กัน แต่ลองสังเกตดูดีๆ หมาที่แข็งแรงมักไม่ค่อยเป็น ตัวที่เป็นส่วนมากจะเป็นหมาที่เลี้ยงอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยมีโอกาสโดดแดด หรืออยู่ที่อับชื้น ฉะนั้นควรเลี้ยงโดยให้มันมีโอกาสออกมาวิ่งกลางแจ้งบาง น้ำก็ไม่จำเป็นต้องอาบบ่อย และตัวก็ไม่จำเป็นต้องเช็ดทุกวัน และไอ้ที่ต้องผสมน้ำยาเดดตอลด้วยนี่ก็ไมต้องเลยเปลืองตังเปล่าๆ ใช้น้ำเปล่าก็พอ และทำเท่าที่จำเป็นเท่านั้น เห็นไหมครับเลี้ยงหมานี่มันเป็นภาระพอสมควร คนไม่มีเวลาผมจึงไม่เคยแนะนำ ไม่ใช่แค่มีข้าวมีน้ำให้มันกินเท่านั้น
อีกเรื่องที่มีคนถามมาบ่อยก็คือ ให้มันกินอะไรตัวถึงจะใหญ่ หรือกินอะไรกล้ามถึงจะใหญ่ หรือไปได้ยินได้ฟังมาจากไหนก็ไม่รู้เกี่ยวกับให้กินโน่นกินนี่แล้วจะทำให้กล้ามขึ้น ผมว่าโม้ทั้งเพ และผมกล้าท้าเลยไม่มีหรอกครับ ขนาดของคนยังไม่มีเลยนับประสาอะไรกับของหมา ถ้ามีการคิดค้นยาขนานวิเศษที่ว่านั้นได้จริงอุปกรณ์เล่นยิมเพาะกายคงขายไม่ออก ใครอยากกล้ามใหญ่ก็คงไปซื้อมากินไม่ต้องไปเพาะกายกันให้เมื่อยให้เสียเวลา ฉะนั้นอย่าไปพยายามหาอาหารวิเศษอะไรให้เสียเวลาเลย ให้อาหารที่ดีมีประโยชน์ตามหลักโภชนาการก็เพียงพอแล้ว อาหารที่ดีก็พวกเนื้อ นม ไข่ นี่ละครับ อาหารเม็ดก็เพียงความสะดวกและประหยัด แต่ก็ควรดูเรื่องวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตด้วย อาหารบางตัวเต็มไปด้วยสารเคมี ทั้งใส่สี ปรุงแต่งกลิ่นรส สารกันหืน สารกันบูด กันเชื้อรา ของพวกนี้เป็นเคมี ไม่ใช่อาหารใส่มากเกินไปก็มีแต่ทำให้เกิดโทษ ประโยชน์ต่อตัวหมาไม่มี มีแต่ประโยชน์ต่อคนผลิต เนื่องจากทำให้เก็บได้นาน ทำให้ต้นทุนถูกได้กำไรเยอะ ไม่รู้ว่าพูดตรงไปหรือเปล่า
อีกเรื่องที่คนชอบถามเสมอว่าทำไมอาหารยี่ห้อนั้นยี่ห้อนี้กินแล้วขี้เหม็นบ้าง ไม่เป็นก้อนบ้าง ผมก็ไม่เข้าใจว่าขี้หมานี่เขาเอาไว้ดมเล่นจริงๆหรือ มันขี้ออกมาก็รีบเก็บซะก็สิ้นเรื่องจะไปทนดมอยู่ทำไม ถ้าเลี้ยงหมาแล้วขี้เกียจเก็บขี้หมาก็อย่าเลี้ยงเลยครับ อาหารที่มีโปรตีนสูงหากย่อยไม่หมดขี้มันก็เหม็น ก็เหลวบ้างเป็นธรรมดา หากไม่อยากให้ขี้เหม็นก็เลือกตัวที่โปรตีนต่ำๆ หรือให้อาหารที่เป็นพวกธัญพืช อันนี้ขี้ไม่เหม็นแน่นอน ลองดูเอาเองนะครับขี้ของสัตว์กินเนื้อ กับขี้ของสัตว์กินหญ้าอย่างพวก วัวควายนี่ ขี้ใครเหม็นกว่ากัน
แถมให้อีกหน่อยใครคิดว่าให้หมาวิ่งเยอะๆแล้วจะทำให้กล้ามขึ้น อันนี้ยิ่งไม่จริงใหญ่ ผมเห็นแล้วสงสารหมาจริงๆ เพราะว่าบางท่านเล่นเอาหมาขึ้นเครื่องวิ่งทั้งวัน อยากให้ลองนึกถึงความจริงอีกข้อดู มีนักวิ่งท่านไหนบ้างที่กล้ามใหญ่ ที่เขียนแบบนี้ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เพียงอยากให้ท่านผู้อ่านบทความของผมเป็นคนมีเหตุมีผลกันมากขึ้น การคิดเอาเองหรือฟังเขามาอีกทีโดยขาดการวิเคราะห์ บางครั้งมันก็ไปทำร้ายสัตว์เลี้ยงเราโดยไม่รู้ตัว และอย่าเชื่ออะไรที่มันอวดอ้างจนเกินจริง ผมเองก็ไม่ได้เก่งกาจหรือว่าฉลาดมาจากไหน เพียงแต่ใช้เหตุผลและหลักความเป็นจริงเยอะๆหน่อย จะได้ไม่โดนต้มง่ายจนเกินไป ฉบับนี้ก็ขอจบที่ตรงนี้ และขออภัยที่ภาพประกอบบทความจะไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องหมาหรือบางภาพอาจจะไปละเมิดสิทธิส่วนบุคคลไปบ้าง เพียงแต่เห็นว่ามันดูได้อารมณ์ดีก็เลยนำมาลงให้ชมกัน พบกันใหม่ฉบับหน้า สวัสดีครับ