ก่อนอื่นก็ขอชี้แจงถึงบทความของผมที่ลงในฉบับที่แล้วก่อน เนื่องจากมีคนโทรมาท้วงว่าผมเขียนผิด ที่เขียนว่าวันนี้เป็นวันจักรี เพราะว่าเดือนกุมภาพันธ์ น่าจะเป็นวันวาเลนไทน์ ขอยืนยันว่าเขียนไม่ผิดครับ อาจจะเป็นการเข้าใจผิดนิดหน่อยนะครับ ปกติผมเป็นนักเขียนสมัครเล่น ที่เขียนบทความนี้ลงในเว็บไซต์ pitbullzone.com บทความที่เขียนส่วนมากจะเป็นการเอาประสบการณ์ของผมที่ได้จากการเลี้ยงสุนัขพิทบูล หรือเรื่องราวทั่วๆไป มาเล่าให้ฟัง เพื่อเน้นและสนับสนุน ให้เลี้ยงสุนัขอย่างมีความสุขและมีความรับผิดชอบ

แต่วันหนึ่งได้รับเกียรติจากพี่เล็ก จ.จ. ให้เขียนบทความลงในหนังสือสวนจตุจักร ผมเองไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรก็เลยไปเอาบทความที่อยู่ในเว็บมาลง ทำให้เนื้อหาในบทความค่อนข้างล้าสมัยไปบ้าง เพราะว่าบทความตอนที่นำมาลงนั้นผมเขียนไว้นานแล้ว ช่วงหลังๆยอมรับครับว่า มีคนสนใจเรื่องพิทบูลเยอะพอสมควร มีโทรศัพท์เข้ามามากพอสมควร ก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะครับ หากมีข้อแนะนำอะไรก็แนะนำเข้ามาได้ หรือจะแนะนำโดยตรงไปที่พี่เล็ก จ.จ. ของเราก็ได้ครับ แต่ที่สำคัญอย่าลืมช่วยสนับสนุนซื้อหนังสือสวนจตุจักรกันคนละเล่มสองเล่มนะครับ เราจะได้มีหนังสือที่ลงเกี่ยวกับเรื่องพิทบูลให้ได้อ่านกัน และผมก็จะพยายามหาเรื่องใหม่ๆ มาลงให้อ่านกันครับ

ตอนนี้ก็จะเป็นตอนแรกเลย ที่ผมเขียนเพื่อสมาชิกสวนจตุจักรเป็นการเฉพาะครับ แต่ขอทำความเข้าใจกันอีกนิดนะครับ ผมเป็นมือสมัครเล่น ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเป็นการเฉพาะ และเรื่องที่ผมเขียนนี้อยากให้เป็นเรื่องเบาๆเพื่อความบันเทิงเป็นหลัก เป็นการเขียนเอาจากประสบการณ์จริง บวกกับการได้รู้ได้เห็น ได้ยิน ได้ฟังมาจากหลายๆแหล่ง นำมาเล่าให้ฟัง อาจจะมีท่านที่รู้มากกว่าผมก็ยินดีรับคำชี้แนะครับผม

ผมหวังไว้เป็นอย่างมาก ที่จะทำให้สุนัข พิทบูล เป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน เหมือนกับสุนัขหลายๆสายพันธ์ที่ฮิตอยู่ในเมืองไทยขณะนี้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะว่าพิทบูล เป็น สุนัขที่ดุมาก ความแข็งแรงก็เกินตัว ความกล้าหาญก็เกินร้อย มันต้องการนายที่ รู้ใจ เข้าใจมัน และมีเวลา อบรมบ่มนิสัย มันเหมือนกับเด็กดื้อ ที่ต้องการผู้ปกครอง ที่เฉียบขาด ส่วนคนที่คิดจะเลี้ยงตามแฟชั่น ประเภทใครเฮใหน เฮด้วย ผมขอความกรุณา ไปให้ไกลๆ พิทบูล เถอะครับ สุนัขพันธ์นี้ มันค้อนข้างฉลาดแกมโกง ที่สำคัญมันคิดเองเป็น ผมถึงอยากให้คนที่เลี้ยง ต้องพอมีเวลาให้มันมากสักหน่อย โดยเฉพาะในตอนเด็กๆ เพราะถ้าเสียหมาแล้วแก้ยาก คือเสียแล้วเสียเลย คนที่ประเภท ซื้อมาแล้ว ปล่อยทิ้งไว้ให้ใครก็ได้ที่อยู่ที่บ้านเป็นคนเลี้ยง นานๆ จะมาเล่นด้วยสักที ผมขอความกรุณาอย่าเลี้ยงเลยครับ สงสารหมามันเถอะ (ผมพูดถึงในกรณีที่เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้านนะครับ) พิทบูล นิสัยโดยพื้นฐานแล้วจะเป็นหมานายเดียว มันจะฟังคนเลี้ยง คนที่มีเวลาอยู่กับมันมากที่สุด มันไม่มีทางรู้หรอกครับว่าใครเป็นคนจ่ายเงินซื้อมันมา สิ่งที่มันเข้าใจคือใคร ที่คอย อบรม บ่มนิสัยมัน มันจะรักและเชื่อฟังคนนั้นมากที่สุดครับ

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมถึงอยากให้ พิทบูล อยู่ในกลุ่มคนที่รักมันจริงๆ ผมไม่อยากให้มีการผสมพันธ์ พร่ำเพรื่อ โดยไม่คำนึงถึงคุณภาพ ผมไม่อยากเห็น พ่อค้าหมา เพาะออกมาแล้ว ขายไม่หมด หรือขายไม่ได้ราคา แล้วเอาไปเลหลังขายทิ้งที่สวนจตุจักร ผมเคยเห็น พิทบูลที่สวนจตุจักร ราคาตัวละ 2,000 บาท วางขายกันเกลื่อน ผมว่ามันจะสร้างผลเสียมากกว่าผลดีนะครับ ผมไม่อยากให้มันไปอยู่กับคนที่ไม่รับผิดชอบ แล้วปล่อยไปกัดคนไปทั่ว ปัญหามันก็จะกลับมาหาคนเลี้ยงที่มีความตั้งใจจริง จนอาจจะถูกห้ามเลี้ยงกันหมดเลยก็เป็นได้
สิ่งหนึ่งที่ผมเห็น เกิดขึ้นในเมืองไทย ก็คือการผสมแบบอินบรีด ผมว่ามันน่าเป็นห่วงมากครับ ผมรู้ว่าการผสมแบบ อินบรีดสามารถ ที่จะผลิตหมาชั้นยอดออกมาได้ นิยมกันมากในกลุ่มผู้เลี้ยงสายกัด และส่วนใหญ่หมาที่เป็นแชมป์ บางตัวเกิดจากการ ผสมพันธ์ แบบอิน บรีด แต่เรามองข้ามกันไปว่า การผสมแบบอินบรีด โอกาสที่จะได้หมาห่วย หรือหมาที่มีปัญหามากที่สุด หมาที่เกิดจากการผสมพันธ์แบบ อินบรีด ถ้าพ่อแม่ มียีนด้อย มันจะเกิดขึ้นได้อย่างชัดเจนในตัวลูก การผสมพันธ์โดยวิธีนี้จึงไม่เหมาะกับสุนัขที่เลี้ยงเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง และปัญหาที่เกิดกับสุนัขอินบรีดเช่น ปัญญาอ่อน กัดเจ้าของ อ่อนแอต่อโรค ร่างกายแคละแกน สิ่งนี้น่าเป็นห่วงมากกว่า แต่การผสมแบบ เอ้าท์บรีด (Out cross breeding) ถึงแม้ว่า จะไม่ได้หมาที่เป็นสุดยอดในเปอร์เซนต์ที่สูง แต่ก็ไม่ผลิตหมาที่มีปัญหาออกมา แต่ส่วนใหญ่มักจะได้หมาที่มี ความฉลาด ความทนทานต่อโรค และร่างกายที่สมบูรณ์ใหญ่โตกว่า

ไม่รู้ว่าผมจะเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า ผมรู้สึกว่าการที่คนขายอวดอ้างว่าหมาที่เขาขายมีเพ็ดดีกรีด้วย เพื่อจะได้ขายได้ราคาสูงขึ้น ผมจึงอยากฝากไว้ให้คิด สุนัขที่มีเพดดีกรีไม่ใช่เป็นการการรันตีได้ว่ามันเป็นสุนัขที่ดีเสมอไป เราควรใช้ประโยชน์ของการมีเพดดีกรีให้ถูกทาง คนที่เลี้ยงสุนัขทั้วไปที่เลี้ยงสุนัขไว้แค่เป็นสมาชิกภายในบ้าน ถ้าซื้อมาจากผู้เพาะพันธ์สุนัขที่มีจรรยาบรรณ เพดดีกรีจึงแทบจะไม่มีความจำเป็นเลย แต่ในทางกลับกัน ถ้าซื้อจากคนขายที่มุ่งจะหลอกลวงเห็นแก่ได้ เพดดีกรีที่ได้ก็ไม่ต่างไปจากเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง ผมเห็นประโยชน์ของมันมีเพียงอย่างเดียวก็คือเอาไว้ประจาณความเห็นแก่ตัวของผู้ผสมพันธ์ครับ อยากฝากไปถึงสมาคมต่างๆด้วย ว่าควรเข้มงวดในเรื่องนี้มากๆ ผมดูในโฆษณามีหลายอันที่บอกแต่ว่าลูกสุนัขเกิดจากการอินบรีด แล้วขายแหลกแต่ไม่เคยสอบถามคนซื้อว่าซื้อไปเพื่อทำอะไร หรือมีการติดตามผลที่ได้ว่าเป็นอย่างไร ลูกสุนัขอินบรีดควรจะเลือกผู้ซื้อด้วย เพราะลูกสุนัข ตอนเล็กๆ จะเหมือนกันไปหมด ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่า ลูกสุนัขที่เห็นในขณะนั้น โตขึ้นมาแล้วจะเป็นอย่างไร แต่ท่านจะเริ่มเห็นได้ชัด ตอนที่อายุประมาณ 4 เดือนขึ้นไป เพราะฉนั้นก่อนตัดสินใจเป็นเจ้าของ พิทบูล สักตัวโปรดพิจารณา ถึงสายเลือดของสุนัขด้วย ท่านจะได้ไม่เสียใจในภายหลัง ผมมีความเชื่อที่ว่า สุนัขที่ดีย่อมเกิดจากพ่อพันธ์ แม่พันธ์ ที่ดี มีคุณภาพเท่านั้น อย่าลืมนะครับว่า สุนัข หนึ่งตัว จะอยู่กับท่านอย่างน้อย 10 ปี ท่านอย่าไปหวังว่าจะเจอลูกฟลุค นะครับ โอกาสมันน้อยมาก ก่อนที่ท่านจะตัดสินใจซื้อโปรดขอดูประวัติ พ่อพันธ์ แม่พันธ์ ให้ดีก่อน ถ้าจะให้ดีควรขอดูตัวจริงของพ่อพันธ์กับแม่พันธ์เลย ถ้าท่านไม่เห็นผมแนะนำว่าไม่ควรซื้อครับ เพราะท่านจะไม่สามารถรู้ได้ว่า สุนัขที่ท่านได้ไป สามารถคาดหวังได้มากน้อยแค่ใหน หรือท่านได้ สุนัขที่เป็นอันตราย ต่อตัวท่านเองและที่สำคัญ ต่อครอบครัวและเด็กๆในบ้านท่าน ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านผู้อ่านคงจะได้รับความประทับใจ ในสุนัขพันธ์นี้ อย่างที่ผมได้รับอยู่ และคิดว่าข้อเขียนอันนี้คงจะเป็นประโยชน์ ต่อทั้งตัวผู้เลี้ยงมือใหม่ทุกท่านและต่อตัวสุนัขเองด้วยครับ

อย่าลืมนะครับว่าท่านกำลังจะเป็นเจ้าของสุดยอดสุนัข "อเมริกัน พิทบูล เทอร์เรีย"
มาร์ค... 7 มีนาคม 2546