บันทึก ตอนที่ 1

ทำไมผมถึงผูกพันกับสุนัข อเมริกัน พิทบลู มากกว่าสุนัขพันธ์อื่นๆ

จริงๆ แล้วผมเป็นคนชอบเลี้ยงสัตว์มาตั้งแต่เด็กๆ ผมเคยมีสัตว์เลี้ยงมาแล้วหลายชนิด เช่น นก ไก่ชน ไก่แจ้ เหยี่ยว ปลา สวยงาม และสุนัข ผมผูกพัน กับสุนัขมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ผมจำความได้ ที่บ้านผมก็เลี้ยงสุนัขแล้ว ผมเคยเลี้ยงสุนัขมาแล้วหลายสายพันธ์ สุนัขพันธ์ต่างประเทศ ตัวแรกที่ผมเคยเลี้ยงคือ โดเบอร์แมน ถ้าจำไม่ผิดก็ตอนประมาณผมเรียนอยู่ ม 2. ที่บ้านต่างจังหวัด พอเข้ามาเรียนหนังสือที่กรุงเทพ ก็เลี้ยง ไทยหลังอาน กับ อัลเซเชี่ยน หรือ เยอร์มัน เชฟเพอร์ด และภายหลังก็เลี้ยงเกือบ ทุกพันธ์ ที่นิยมในเมืองไทย บอ๊กเซอร์ ร๊อตไวเลอร์ ซึ่งสุนัขในแต่ละพันธ์ก็มีข้อดี ข้อเสียแตกต่างกันไป ข้อดีบางข้อของบางสายพันธ์ อาจจะเป็นสิ่งที่บางท่านอ่านจะไม่ชอบก็เป็นได้ จึงจะเห็นได้ว่า มีสุนัขมากมายหลายสายพันธ์ในเมืองไทย ผมเองก็เคารพในสิทธิส่วนบุคล ของแต่ละท่าน และก็ไม่ขอออกความเห็นว่าสุนัขพันธ์ใหนดีกว่าพันธ์ใหน สิ่งที่ผมจะกล่าวถึ่งต่อไปนี้ เป็นความชอบและประทับใจส่วนตัว ส่วนท่านอื่นๆ จะเห็นด้วยหรือไม่ก็ไม่ผิดกติกาใดๆครับ

สุนัข 2 ตัวสุดท้ายที่ผมเลี้ยงก่อนเดินทางไปศึกษาต่อต่าง ประเทศคือ อ้ลเซเชี่ยน กับ ร๊อตไวเลอร์ แต่ใจผมค่อนข้างที่จะลำเอียงชอบเจ้าตัวหลังมากกว่า คือชอบในความสุขุม อดทน แข็งแรง และไม่ค่อยจะดื้อ เท่าเจ้าตัวแรก แต่ต้องยอมรับว่า อัลเซเชี่ยน ฉลาด และ สอนง่ายกว่า ร๊อตไวเลอร์ เยอะเลย แต่ค่อนข้างจะเปราะบาง คือจะป่วยง่าย โดยเฉพาะ ท้องเสีย

ผมตั้งใจว่าเมื่อเรียนจบ จะหาซื้อสุนัข ร๊อตไวเลอร์ สวยๆ กับมาเมืองไทย สัก ตัว
สาเหตุที่ทำไมต้องเป็นร๊อตไวเลอร์ ไม่เป็น อัลเซเชี่ยนก็เพราะว่า (อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวจริงๆ หลายๆท่านที่รัก อัลเซเชี่ยนอย่าเพิ่งโกรธนะครับ) มีหลายๆอย่างที่ผมรู้สึกขัดกับความรู้สึก เช่น ทำไม อัลเซเชี่ยนหลังต้องโค้ง และรู้สึกว่าขาหลังมันดู สั้น เวลายืนโพสท่า ก็ดูสวยงามดี แต่เวลาวิ่ง โดยเฉพาะในสนามประกวด รู้สึกเหมือนขาหลังจะสั้นกว่าปกติ ทั้งๆ ที่พลังการขับเคลื่อนของสุนัขจะส่งมาจากส่วนท้าย และที่สำคัญเวลา ประกวดสุนัข ผมรำคาญ ไอ้พวกที่วิ่งล่อสุนัขมากเลย ส่งเสียงเอะอะ โวยวาย วิ่งรอบสนาม ใส่เสื้อสีเดียวกันเป็นทีม ไม่รู้ว่าประกวดหมาหรือประกวดคน อันนี้จะเป็นข้อได้เปรียบ อย่างมากสำหรับพวกที่มากันเยอะๆ เป็นทีม ผมเห็นเด็กๆบางคนที่นำสุนัขเข้าประกวดด้วยใจรักจริงๆ คือมาคนเดียว ไม่เห็นต้องมีพวกลิง มาวิ่งเอะอะโวยวาย ให้น่ารำคาญลูกตาเลย ผมก็เลยพาลไม่ชอบการประกวด สุนัข อัลเซเชี่ยน ไปด้วย

ผมเสาะหาสุนัขร๊อตไวเลอร์ ในอินเตอร์เน็ท แต่ดันมาเจอเอา อเมริกัน พิทบลู
ผมสงสัยมากว่า ทำไมสุนัขที่มีประวัติ โหดร้ายพันธ์นี้ จึงเป็นที่นิยม เป็นอย่างมากในประเทศ สหรัฐ อเมริกา ประเทศที่ขึ้นชื่อว่า คำนึงถึงเรื่องความปลอดภัย และสิทธิ มนุษยชนสูงสุด ผมก็เลยเริ่มศึกษา เกี่ยวกับสุนัข พันธ์นี้มากขึ้น ผมเคยคุยกับ อเมริกันชน หลายๆ ท่านที่ไม่เคยเลี้ยง หรือบางที ก็ไม่เคยเห็นตัวจริงของสุนัข พันธ์นี้เลย ถ้าคุณเดาเอาก็คงถูกต้องเลยครับ พวกนี้จะรู้สึกหวาดกลัวสุนัขพันธ์นี้มาก พยายาม กล่าวถึงแต่สิ่งที่น่ากลัว จนคนที่ได้ฟัง ผมเชื่อได้เลยว่าไม่กล้าเลี้ยงแน่นอน แต่พอผมได้พบกับคนที่เลี้ยง อเมริกัน พิทบลู จริงๆ ความรู้สึกที่ได้รับกับแตกต่างกันราว ฟ้า กับ ดิน ทำให้มีความรู้สึกอยากเลี้ยงมากกว่าปกติ บางคนถึงกับบอกผมว่า ในชีวิตนี้ จะขอเลี้ยงแต่สุนัข อเมริกัน พิทบลู เพียงพันธ์เดียวในชีวิตนี้ และมีบางท่านที่ยอม ย้ายครอบครัว ไปอยู่ในรัฐที่ยอมให้เลี้ยง อเมริกัน พิทบลู ได้โดยเสรี หลังจากรัฐที่เคยอยู่ออกกฎหมาย ปัญญาอ่อน เหมือนที่เมืองไทย(ห้ามนำเข้า) คือแอนตี้ พิทบลู และไม่ให้เลี้ยงเพียงเพราะว่าดุเกินไป ผมเองก็อยากถามเหมือนกันว่า สุนัขใช้งานพันธ์ใหน ที่ไม่ดุ ไทยหลังอาน ก็ยังดุเลย และสุนัขตัวใหญ่ๆ ตัวใหนที่กัดคน ไม่ตายบ้าง ผมว่ามันขึ้นอยู่ที่คนเลี้ยงว่าจะมีความรับผิดชอบแค่ใหน มากกว่า ผมว่าการที่ผู้ใหญ่ในบ้านเราบางท่าน ห้ามนำเข้า สุนัข พิทบลู (ล่าสุด ร๊อตไวเลอร์) น่าจะมีเหตุผลมากกว่านี้ การห้ามนำเข้า ผมว่าอันตรายยิ่งกว่า การปล่อยให้มีการนำเข้าอย่างถูกต้อง เพราะการห้ามนำเข้า ทำให้สายเลือดที่มีอยู่ ในเมืองไทยมีอย่างจำกัด ทำให้มีการผสมพันธ์ ในสายเลือดเดียวกัน อันนี้ ที่ผมว่าจะสร้างปัญหามากกว่า (ผมไม่ได้ว่าท่านโง่นะครับ ถ้าหากเผอิญท่านได้มาอ่านข้อเขียนอันนี้ของผม ผมหมายถึงท่านฉลาด แต่ไม่เฉลียว หรือบางทีท่านอาจจะฉลาดน้อยไปหน่อย หรือพูดอีกอย่างก็คือ ปัญญาอ่อน)

ทุกคนที่เลี้ยง พิทบลู ยอมรับครับว่า พิทบลู เป็นสุนัขที่ดุ แต่ไม่มีใครยอมรับว่า พิทบลูเป็นสุนัขที่ โหดร้าย ทุกคนจะพูดเหมือนกันว่า สุนัขจะดีหรือเลวขึ้นอยู่กับเจ้าของ สุนัขพิทบลูจะให้คำตอบในข้อนี้ได้ดีที่สุด เพราะว่ามันเป็นสุนัขที่รักเจ้าของมาก หรือสามารถพูดได้ว่า มากกว่าตัวมันเองเสียอีก พิทบลูจะทำทุกอย่างที่เจ้านายสั่งให้ทำ และส่วนใหญ่ทำได้ดีกว่าปกติ จึงมีคนนำคุณสมบัติในข้อนี้ ไปใช้ในทางที่ผิด เช่น หัดให้ดุร้ายกับคน โดยเฉพาะ พวกค้ายาเสพติด ในอเมริกา จะนำ พิทบลู ออกไปค้ายาด้วยเพื่อ คอยจัดการกับ ตำรวจและสุนัขตำรวจ

หลังจากที่ ได้ศึกษา มาพอสมควร ผมเลยตัดสินใจ เป็นเจ้าของ พิทบลู แทนที่จะเป็น ร๊อตไวเลอร์ ตามที่ได้ตั้งใจไว้ในตอนแรก วันแรกที่ได้ Tiger มา ผมยังค่อนข้าง กังวลอยู่ไม่น้อย มีหลายๆ อย่างที่ยังกังวล เช่น วันที่ผมต้องกับมาเมืองไทย ที่บ้านผมจะยอมรับ Tiger ได้หรือไม่ เพราะที่บ้านผม มีเด็กด้วย ผมได้ Tiger มาตอนประมาณ 45 วัน ผมมองดูว่า เจ้าตัวกระเปี๊ยก ในมือผมนี่นะ หรือ มันจะมีพิษสงมากมาย ตามที่เขากล่าวขานกัน แววตาสดใสที่มันมองจ้องผม ดูสดใส ไร้เดียงสา ช่างน่ารัก จนผมคลายความกังวล ไปได้เยอะ ทีเดียว

คืนแรก ของ Tiger กับ บ้านใหม่ (ติดตามอ่านได้ในตอนที่ 2 ครับ)

"TIGER"