บันทึก ตอนที่ 10

ขอความร่วมมือหน่อยครับ

ชิโร่ กับน้อง ออย

วันนี้เป็นวันสำคัญวันหนึ่งของประเทศไทย คือวันจักรี ผมสามารถตื่นสายเพราะว่าเป็นวันหยุด ผมว่าวันนี้ผมน่าจะตื่นขึ้นมาอย่างมีความสุข แต่ตรงกันข้ามครับ เพราะว่าเมื่อคืนผมเข้ามาเช็คที่เว็บบอร์ด แล้วพบข้อความต่างๆ ที่อ่านแล้วรู้สึกไม่สบายใจ และรู้สึกโมโหตัวเอง ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมเก็บเอาเรื่องนี้มาเป็นกังวลด้วย ผมทำเว็บนี้ขึ้นมาเพราะความ ชื่นชอบในสุนัข อเมริกัน พิทบูล โดยใช้เงินทุนส่วนตัว อยากจะแชร์ความรู้สึกกับคนทั่วๆ ไป ว่ามีใครที่เลี้ยงแล้วมีความประทับใจ เหมือนผมบ้าง แต่ผมกลับพบแต่ความผิดหวัง ผมไม่เคยคาดหวังว่าคนเลี้ยง พิทบูล ท่านอื่นๆ จะต้องมีความคิดเหมือนผม ใครจะชอบแบบใหนก็เป็นเรื่องส่วนตัว ผมต้องการแค่ให้เว็บนี้เป็นแหล่งชุมนุม ของคนที่รัก พิทบูล และเป็นแหล่งแลกเปลี่ยน ความรู้ ความคิดเห็น เกี่ยวกับสุนัขพันธ์นี้ เท่านั้น แต่มีบางท่านที่จิตใจคับแคบ ไม่ประสงค์ดีเข้ามาทำให้เว็บผมเสียหาย ผมไม่เข้าใจเจตนาของคนพวกนี้จริงๆ

ผมเข้าใจว่าเว็บบอร์ดเป็นพื้นที่สาธารณะ ที่ให้คนทั่วไปเข้ามาแสดงความคิดเห็นได้อย่างเสรี แต่ผมว่าความเสรีก็ควรจะมีขอบเขตของความถูกต้อง คืออย่าไปทำให้คนอื่นเดือดร้อน แต่ไอ้เว็บบอร์ดอันนี้ มันนำมาแต่ความเดือดร้อนให้ผมแทบทุกวัน

ความจริงเว็บนี้ ผมลงทุนทำเองด้วยเงินส่วนตัว ผมควรจะมีสิทธิเด็ดขาดที่จะทำอะไรก็ได้ ผมจะเขียนอะไรก็ได้ แต่ผมก็ไม่เคยคิดที่จะทำอย่างนั้น เพราะผมมีความเคารพในท่านผู้อ่านทุกท่านเสมอ ผมลงข้อมูลที่เป็นความรู้ เพื่อให้คนที่ยังไม่รู้ ได้รู้ ส่วนคนที่รู้แล้ว และรู้มากกว่าผมก็ยินดีรับฟัง ส่วนอะไรก็ตามที่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว ผมก็เอามาลงในพื้นที่ส่วนตัว ที่ผมเปิดขึ้นมาเป็นพิเศษ โดยบอกไว้อย่างเด่นชัด ผมไม่เคยคิดจะครอบงำ ความคิดผู้ใด ส่วนเว็บบอร์ดก็เปิดขึ้นมาเพื่อให้ท่านใช้เป็นที่แสดงความคิดเห็นไดอย่างเสรี แต่ในทางสร้างสรรค์ ผมคิดว่าสมาชิกทุกท่านน่าจะเข้าใจในเจตนานี้

ผมขอความกรุณาท่านที่เคยลงข้อความโจมตีใครในเว็บผม ได้โปรดหยุดเถอะครับ เรื่องบางเรื่องที่ท่านต้องการสื่อสารเป็นการเฉพาะส่วนตัว กรุณาใช้โทรศัพท์ติดต่อกันโดยตรงนะครับ ผมคิดว่ามีหลายท่านที่ไม่อยากรู้ ความบาดหมางส่วนตัวของพวกท่าน และที่สำคัญมีคนที่กำลังสนใจ พิทบูล เข้ามาอ่านในเว็บนี้ ผมไม่อยากให้คนเขาเข้าใจผิดและเหมาเอาว่า ทุกคนที่เลี้ยงพิทบูล จะเป็นคนที่ชอบว่าคนอื่น ชอบความรุนแรง จิตใจคับแคบ ชอบการทะเลาะวิวาท และดุกว่าหมา

ผมขอความร่วมมือเพื่อนๆอย่าไปอ่าน หรือตอบกระทู้ที่ไม่สร้างสรรค์เหล่านั้นเลยครับ ผมว่าคนอ่านเขาแยกแยะออกว่า เจ้าของกระทู้ใหน มีเจตนาอย่างไรครับ

วันนี้หากท่านบันทึกส่วนตัวนี้ของผมแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจ ผมก็ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงครับ มันมีเรื่องให้ผมบ่นได้ทุกวัน ตอนนี้ผมเลยกลายเป็นคนขี้บ่นไปแล้ว นี่ก็คือสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมมีคอลัมน์ นี้ขึ้นมาไงครับ

ผมว่าโลกที่มีปัญหาอยู่ทุกวันนี้ สาเหตุหลักไม่ได้มาจากใหนหรอกครับ มาจากคนนี่แหละครับ ท่านผู้อ่านลองสังเกตุดูสิครับ ว่าปัญหาต่างๆที่มีอยู่ในทุกวันนี้ คนทั้งนั้นเป็นผู้กระทำ ถ้าโลกนี้ไม่มีมนุษย์ ผมว่าปัญหาต่างๆก็คงไม่มี เพราะคนเราชอบไปกำหนดกฏเกณฑ์ต่างๆ ขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการ ของตัวเองเป็นหลัก และถือโอกาสอ้างความชอบธรรมในกฏเกณฑ์ที่ตนเองตั้งขึ้นมา ถ้าอะไรที่ไม่ตรงกับความต้องการของพวกตนจะเป็นสิ่งผิดทันที ผมเห็นกฏเกณฑ์บางอย่าง ที่อ้างกันอย่างหน้าด้านๆว่าถูกตอ้ง เช่น ลักษณะต่างๆ ของสุนัข ผมถึงบอกว่ามนุษย์อ้างเอา ความต้องการของตัวเองเป็นหลักโดยบางครั้งเป็นการเอาเปรียบสัตว์อย่างไม่มียางอาย การกำหนด ว่าสิ่งนั้นถูกสิ่งนี้ผิด มนุษย์ไม่เคยถามสุนัขแต่ถือโอกาสใช้ความเป็นคน และมันสมองที่มีอยู่อย่างมากกว่า กำหนดเอาตามใจชอบ ผิดกับหมา มันไม่เคยกำหนด กฏเกณฑ์เลยว่านายมันจะเป็นอย่างไร สูง ต่ำ ดำ ขาว มันไม่เคยเกี่ยง ขอให้รักมัน ให้อาหารมันกิน ให้ที่อาศัย หลับนอน หลบแดดหลบฝน และดูแลมันตามอัตภาพ แค่นี้เท่านั้นที่มันต้องการ แต่สิ่งที่มันให้ตอบแทนกับมามากมายเกินกว่าสิ่งที่มนุษย์ หยิบยื่นให้ มันยอมมอบกายถวายชีวิต ความจงรักภักดี ชนิดที่ว่าไม่มีมนุษย์คนใหนสามารถทำได้ บางสิ่งที่มันทำมันต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด ของตัวมันเองที่โชคร้ายไปเจอนายที่ชอบกัดหมา (มีบางตัวซวยหนักเข้าไปอีกดันไปเจอคนชอบกินหมา) มันก็ยอมทำเพื่อนายมัน บางครั้งมันทำสุดความสามารถแล้วแต่ก็ไม่สามารถการันตีได้ว่า นายพอใจมันหรือไม่ เพราะทำดีไม่พอ ดันไปแพ้ตอนที่เดิมพันเยอะๆ โอกาสซวยหนักมีอยู่สูง (ได้ข่าวว่าบางคนเป่าทิ้งเลย น่าสงสารจัง) ความจงรักภักดีขนาดตายแทนนายได้ มันไม่เคยเรียกร้องค่าตอบแทนเพิ่ม มันไม่เคยรวมหัวกันประท้วง มันไม่เคยบอกว่าเจ้านายกู ฟันไม่ครบ ฟันหลอ หัวเล็กแต่กระโหลกหนา ยืนขาโก่ง ตาตี่ มีอัณฑะลูกเดียว ไม่ถูกต้องใช้ไม่ได้ ไม่เคยมีครับ แต่คนซิครับ ข้อกำหนดบางข้อ เช่นสุนัข Boxer ถ้าออกมามีสีขาวเกินกว่า 50เปอร์เซนต์ โทษมีสถานเดียวคือตาย มันงี่เง่าและเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ผมรับไม่ได้จริงๆ ครับ มันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เพียงแต่เกิดมาซวยที่ไม่ตรงกับกฏเกณฑ์ ที่คนตั้งขึ้น มนุษย์อาศัยความได้เปรียบทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง ผมว่าหยุดเถอะครับ ความเห็นแก่ตัวทั้งหลาย การเอารัดเอาเปรียบสัตว์เลี้ยงของท่าน ทุกวันนี้เราก็เอาเปรียบสัตว์โลกทุกอย่างอยู่แล้ว เช่นการบุกรุกถิ่นที่อยู่ของสัตว์ป่า การใช้ทรัพยากรธรรมชาติเพื่อสนองความต้องการของมนุษย์ที่มีอยู่อย่างไม่จำกัด การสะสมชิ้นส่วนของสัตว์ป่า การกินทุกอย่างที่ขวางหน้า กินถนน ดิน หิน ทราย เห็นด้วยกับผมหรือเปล่า ที่ผมบอกว่า คนเป็นตัวก่อปัญหา ผมถึงอยากให้สังคมเล็กๆ ในเว็บของผมนี้ เป็นที่ๆ เข้ามาแล้วมีแต่ความสุข ความสบายใจ ผมไม่อยากให้มีการทะเลาะเบาะแว้งในเว็บแห่งนี้ ผมถึงไม่เน้นกิจกรรมการประกวด และการแข่งขันทั้งหมด ผมมีความเชื่อว่ากิจกรรมใดๆ ที่มุ่งเน้นการแข่งขัน เพื่อผลแพ้ ชนะ มักนำไปสู่ความขัดแย้ง ผมไม่ได้รังเกียจการประกวดนะครับ เพราะการมีหมาสวยมันก็เป็นการเพิ่มความภาคภูมิใจ แต่ไม่ควรจะนำไปวัดคุณค่าในตัวมันที่มีอยู่

เหตุที่ผมชอบพิทบูล เพราะว่า ความกล้าหาญ ความสามารถ ความซื่อสัตย์ มันไม่เกี่ยวกับความสวย แต่ถ้าเกิดมันสวยด้วยก็ถือว่าโชคดีไป ผมเลี้ยงเพราะว่าผมรัก ความรักของผมที่มีต่อหมาผม ก็คือ ผมดูแลมันเป็นอย่างดี ให้ความเมตตา ดูแลยามที่มันเจ็บป่วย ให้อาหารที่มีคุณภาพ ให้ที่หลับนอนที่สุขสบาย สิ่งที่ผมต้องการเป็นการตอบแทน ถึงแม้ผมไม่บอกมันก็ยินดีทำให้อยู่แล้ว คือความจงรักภักดี ชนิดที่ตายแทนผมได้ แค่นี้ก็พอเพียงสำหรับผมแล้ว ส่วนผลพลอยได้อื่นๆ ผมถือว่าเป็นสวนเสริมเท่านั้น

ส่วนท่านอื่นๆ อาจจะมีการแสดงความรักแบบใหนผมไม่สามารถบังคับได้ แต่อยากให้เปิดใจให้กว้างหน่อย อย่าไปกำหนดว่าใครที่ชอบไม่เหมือน หรือทำไม่เหมือน จะต้องเป็นศตรูไปหมด

ที่เขียนมาทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ หลายๆท่าน ที่ชอบใช้ข้อความให้ร้ายท่านอื่นๆ หรือที่กำลังทะเลาะห่ำหั่นกันอยู่ในตอนนี้ หยุดเถอะครับ ผมต้องการให้พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ของคนที่รักความสงบ เป็นแหล่งรวมของคนที่รักสันติ หรือถ้าอยากจะทะเลาะกันต่อ ผมขอความกรุณาไปใช้สถานที่อื่นนะครับ

ผมขอพื้นที่น้อยๆแห่งนี้เถอะครับ
เพื่อเป็นพื้นที่สงบ สำหรับเจ้าของ และสุนัข

"อเมริกัน พิทบูล เทอร์เรีย"

ติดตามต่อตอนหน้านะครับ

ด้วยความเคารพ

มาร์ค....