Untitled Document

ผมว่าตอนนี้วงการพิทบูลในบ้านเรา คงจะคึกคักกันพอสมควร โดยเฉพาะเดือนนี้มีงานประกวดก็หลายงาน ใหญ่บ้างเล็กบ้าง แต่งานที่รู้สึกว่าจะยิ่งใหญที่สุดของทุกปี ก็น่าจะเป็นงานที่จัดโดย นิตยสารสวนจตุจักร ผมเองเมื่อก่อนก็ไม่เคยพลาด ไปเป็นประจำทุกปี ส่วนใหญ่ก็ไปเดินดูสุนัขที่เขานำมาประกวด ซึ่งตอนนั้นผมยังเลี้ยง สุนัขพันธ์ร๊อตไวเลอร์ ก็เลยชอบไปเดินดูว่า ตอนนี้มี พ่อพันธ์ ตัวใหม่ๆ เข้ามาบ้างหรือเปล่า หรือไปเพื่อดูว่าตอนนี้คนที่ไปงานส่วนใหญ่แล้วจะนิยมพันธ์ ใหนกันมากที่สุด จะได้หามาเลี้ยงบ้าง
แต่พอผมได้เริ่มเลี้ยงสุนัขพันธ์ อเมริกัน พิทบูล ความรู้สึก แบบนั้น แทบจะไม่มีเหลือเลย ผมไปงานประกวดน้อยมาก ประเภทที่ว่า ถ้ามีงานอื่นที่ต้องทำ หรือมีถ้าไม่ใกล้บ้านจริงๆ แล้วไม่เคยไปเลย ปีนี้ผมไปดูการประกวดแค่ 2 ครั้งเอง งานสุดท้ายที่ผมไปคืองานที่ แฟชั่นฯ รามอินทรา เมื่อประมาณต้นปี เพราะว่าใกล้บ้าน และต้องไปซื้อของที่ โฮมโปร พอดี ก็เลยได้ไป ขนาดจัดที่เดอะมอลล์ บางกระปิ ใกล้บ้านผมมากกว่า ผมก็ยังไม่เคยได้ไปเลย เพราะว่าเสาร์อาทิตย์ที่จอดรถหายาก และขี้เกียจหาที่จอดรถ

"ดูเอา มันงอนเป็นด้วย"

วันหนึ่งผมปล่อยให้อยู่บ้านตัวเดียวนานไปหน่อย พอผมกลับมา
เปิดบ้านเข้าไป ตกใจหมดเลย หาหมาไม่เจอ เพราะปกติมันจะวิ่งมารอที่หน้าประตู แต่วันนี้ไม่มี
ที่ใหนได้ มันงอนเข้าไปนอนแอบอยู่ในกล่อง เรียกเท่าไรก็ไม่ยอมออก ต้องง้อกันซะนานกว่าจะยอมออกมา

ผมเคยไปงานงานหนึ่ง ผมว่าไม่น่าจะต่ำกว่า12 - 13 ปีมาแล้ว เป็นงานที่จัดโดยสมาคมผู้นิยมฯ จัดที่อินดอร์ฯ หัวหมาก รู้สึกว่าช่วงนั้นสุนัขที่นิยมมากที่สุด ก็คือสุนัข บ๊อกเซอร์ ตามมาด้วย ร๊อตไวเลอร์ จะมีหมาสองพันธ์นี้ มาประกวดเป็นจำนวนมาก ต้องยอมรับว่าคนไทยนี้ใจถึงจริงๆ มีสุนัขนำเข้ามาร่วมเป็นจำนวนที่เยอะมาก

ผมเองอยากให้วงการ พิทบูลเป็นอย่างนั้นบ้าง ที่มีคนนำพ่อพันธ์ แม่พันธ์ตัวใหม่ๆ เข้ามาอยู่ตลอดเวลา คนที่อยากจะเลี้ยงจะได้มีทางเลือกที่มากขึ้น ใครชอบตัวใหน สายใหนก็ สามารถเลือกได้ตามอำเภอใจ งานประกวดก็คงจะมีสุนัขเข้าไปร่วมมากกว่านี้

แต่ในปัจจุบัน ผมว่าคงเป็นเรื่องยาก เพราะว่ามันมีปัญหาเรื่องการนำเข้า ทำให้พ่อพันธ์ แม่พันธ์ในเมืองไทย มีอยู่อย่างจำกัด แต่ไม่แน่เห็นข่าวว่า มีแอบซุ่มอยู่หลายตัวเหมือนกัน อาจจะเอามาเปิดตัว ในงานนั้นก็ได้ ผมเองก็อยากให้มีนำเข้ามากันเยอะๆ จะได้มีหลายๆ สาย ไว้เล่นกัน ใครชอบแบบใหนก็จะมีหมาให้เลือกมากขึ้น ที่สำคัญ หมาผมจะได้อยู่อย่างสงบเสียที ไม่ต้องมีคนหน้าตัวเมีย คอยลอบกัดหมาผมตลอด (ทั้งๆ ที่ผมก็เปิดโอกาส ให้ พิสูจน์ ไม่ว่าจะกัดกับมันแบบเดี่ยวต่อเดี่ยว หรือหาหมามาแข่ง ก็ไม่เห็นติดต่อมาสักที รอมาก็หลายเดือนแล้ว ดีแต่ไปเห่าให้ชาวบ้านรำคาญเล่นๆ ในเว็บบอร์ด น่าสงสาร ฮ่า ฮ่า ฮ่า )

ผมมีหมา "พิทบูล" อยู่ตัวหนึ่ง ยิ่งเลี้ยงยิ่งชอบ ก็เลยโปรโมทมากไปหน่อย (อาจจะเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้มีบางท่านหมั่นใส้เอา) แต่สิ่งทำให้ผมชอบมันมาก และมากขึ้นทุกวัน ผมว่าผมชอบที่พฤติกรรมและอุปนิสัยของมันมากกว่า ผมเคยเลี้ยงหมาที่สวยๆ มาตั้งหลายตัว แต่ผมก็รู้สึกเฉยๆ แต่สำหรับตัวนี้ ผมว่าผมถึงขั้นหลงเลย อาจจะเป็นเพราะคุณลักษณะเฉพาะของสุนัข พันธ์นี้เป็นสาเหตุหลักก็ได้ ใครที่ไม่เคยเลี้ยงพิทบูลจะไม่มีทางรู้ แต่คนที่เลี้ยงพิทบูลทุกคนน่าจะรู้ดี (แต่ไม่แน่อาจจะมี คนหรือสองคน ที่ไม่ได้สัมผัส กับความรู้สึกนี้ เลยมีความรู้สึกว่า คุณค่าของหมาน่าจะอยู่ที่ถ้วยรางวัล มากกว่าคุณค่าในตัวมันจริงๆ คนประเภทนี้มักจะคุยกับผมไม่รู้เรื่อง ผมเลยไม่อยากจะคุยด้วย)

หมามันก็เป็นหมาอยู่วันยังค่ำ
แรกๆ ทำเป็นงอนเรียกไม่ยอมมา ทำเป็นไปนอนที่มุมห้อง อยู่ตัวเดียว
ผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าเดี๋ยวมันก็อารมณ์ดีก็มาหาเอง ก็เลยนอนดู ทีวี ไปเรื่อย ๆ
ไม่ทันได้ 10 นาที ไอ้เบือกนี่ คงทนหนาวไม่ไหว เพราะว่าพื้นมันเย็น
อยู่ๆ ไม่มีปี่ มีขลุ่ย ก็กระโดด ขึ้นมานอนแทรกข้างๆ แล้วหลับหน้าตาเฉย

ผมมีข้อสังเกตุอยู่อย่างหนึ่ง ที่อยากจะบอกต่อไปในกลุ่มคนที่เลี้ยง พิทบูล ด้วยความที่ผมเป็นคนชอบสุนัขอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อมีโอกาสได้เลี้ยงสุนัข ที่มีคุณสมบัติ พิเศษ เช่นนี้ บางครั้งความรักมันมากเกินไปก็เป็นผลเสียได้เหมือนกัน สุนัข ตัวที่ผมเลี้ยง มันฉลาดมากกว่าผมคิดไว้เยอะ ผมชอบที่มันใจถึง กล้าหาญ มีความสามารถในการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมาก มันช่วยชดเชยส่วนที่ขาดในตอนที่ผมเลี้ยง เยอรมันเชฟเพอร์ด ได้เป็นอย่างดี ผมเคยเลี้ยงเยอรมัน เชฟเพอร์ด แล้วพาไปเดินเล่น แต่โชคไม่ดี เจอเจ้าเกเร ไทยหลังอาน เล่นงานซะแย่เลย แถมเจ้าของเขาก็ยืนดูเฉยๆ ทำเหมือนกับว่า หมาผมมันโง่เอง ที่อยู่ๆ ก็เดินมาให้กัดถึงที่ แต่สำหรับ เจ้า พิทบูลตัวนี้ ผมว่า ถ้ามีเจ้าเกเร ตัวใหนซ่าส์ เข้ามาอีก คราวนี้ผมเองจะเป็นฝ่ายยืนดูบ้าง เขาจะได้รู้บ้างว่าการเลี้ยงหมาแล้วปล่อยออกมาเพ่นพ่านนอกบ้าน แถมยังระราน คนที่เดินอยู่บนถนนมันเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และยังเป็นการให้บทเรียนกับเจ้าจอมเกเรตัวนั้นด้วย โทษฐานที่เข้ามาซ่าส์ผิดตัว นี่คือสิ่งที่ผมรู้สึกว่าเลี้ยง พิทบูล แล้วมันสะใจดี

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้าน ผมพาหมาผม ไปเดินเล่นตามปกติ มีน้องคนหนึ่ง แกพาหมาพันธ์ลาบาดอร์ สีเหลืองตัวใหญ่มาเดินเล่นเหมือนกัน แกคงไม่รู้จัก พิทบูล พอหมาแกเห่าและกระชาก นิดหน่อยแกก็เลยแกล้งปล่อยเชีอกหลุดมือ หมาแกก็วิ่งรี้เข้ามา แต่โชคดีที่หมาแกไม่ดุกับคน และผมเห็นก่อนก็เลยห้ามไว้ทัน ผมเลยบอกแกว่า ที่หลังอย่าทำ แบบนี้นะครับ เพราะหมาที่ผมจูงอยู่ มันคือ พิทบูล เป็นหมาที่กัดเก่งมาก และหมาน้องไม่มีทางสู้ได้ แต่ผมคิดว่าแกคงไม่เชื่อ เพราะว่าวันหลัง แกพามาเดินเล่นอีก ทีนี้พามาที่เดียวสองตัวเลย อีกตัวเป็นพันธ์ โกลเด้น ฯ แต่โชคแกก็ยังดี ที่วันนั้นผมพาอังกอร์ ออกไป แกปล่อยหลุดออกมารุม กัดอังกอร์ ผมจะแยกก็แยกไม่ได้ เพราะว่า มันหลายตัว ผมก็เลยเตะอย่างสุดแรง ไปที่ทอ้ง ของเจ้า ลาบาดอร์จอมซ่า ที่กำลังกัดขาหลังของอังกอร์ มันชงักนิดหนึ่ง พอผมจะหวดอีกที มันก็วิ่งหนีไป ส่วนเจ้าโกลเด้น เมื่อเห็นเพื่อนหนีมันก็หนีตาม ก็เลยแยกได้ และครั้งที่สาม วันนั้นผมก็พาหมาไปเดินเล่นท้ายหมู่ บ้าน ตามปกติ ซึ่งผมต้องเดินผ่าน บ้านหลังเดิม แต่ครั้งนี้ ผมพา ไทเกอร์ออกไป ผมเห็นประตู บ้านเปิดอยู่ แต่ก็ไม่คิดอะไร ก็พาหมาเดินผ่านไปตามปกติ เดินผ่าน ไปได้ ประมาณ 15 เมตร โอ้โห วิ่งมาเป็นพรวนเลยครับ เจ้าลาบราดอร์ นำหน้าเช่นเคย ผมเลยปล่อบสายจูงเจ้า ไทเกอร์ และไม่ผิดหวังครับ มันคว้ามับ กัดติด เจ้าจอมซ่าส์ แต่ยังไม่ถนัดนัก เพราะว่าตัวที่เหลือมันเข้ามา มะรุม มะตุ่มเสียก่อนที่ เจ้าไทเกอร์ มันจะสบัดได้อย่างเต็มๆ ไม่งั้นคงสนุกกว่านี้ แต่แค่นั้นก็คงเพียงพอ เพราะรู้สึกว่า เจ้าลาบาดอร์ มันพยายามหนี อย่างสุดฤทธิ์ และดิ้นหลุดไปได้ และเหมือนเดิมครับสำหรับ เจ้าโกลเด้น เมื่อไม่มีผู้นำ มันก็ไม่ยอมวิ่งเข้ามาอีก ก็เลยรอดไป

และยิ่งมาบวกกับความรู้สึกขี้เล่นฉลาด และบางครั้งผมรู้สึกว่ามันคิดเองเป็นด้วยในบางเรื่อง ก็เลยได้ข้อสรุปว่า พิทบูลเป็นหมาที่น่าเลี้ยงและเหมาะกับผมมากที่สุด ผมเลี้ยงสุนัขมาหลายตัวแล้ว แต่ไม่มีสุนัขตัวใหนโดนใจเท่าตัวนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมเอาใจใส่และตามใจมันมากเกินไปหรือเปล่า เลยทำให้มันฉลาดกว่าปกติ และไอ้ความฉลาดจนเกินไปนี่เอง ผมเลยมีความรู้สึกว่า มันพยายามจะเป็นนายผม มากกว่าที่ผมจะเป็นนายมัน มันพยายามจะเอาชนะผมในแทบทุกเรื่อง อะไรที่ไม่ได้ดังใจ มันจะมีอาการต่อต้าน จนบางครั้งผมรู้สึกว่า มันเป็นหมาที่ถูกตามใจจนเสียหมาไปแล้ว มันเคยถูกผมตีไปที่หนึ่ง ด้วยไม้ขนไก่ จากความเอาแต่ใจของมัน ผมตีอย่างแรงด้วยความโมโหและอารมณ์ชั่ววูบ คุณผู้อ่านเชื่อหรือเปล่า ว่า มันงอนผมไป 4 วันเต็มๆ ไม่ยอมให้เข้าใกล้ เวลาผมอยู่ในห้องรับแขก มันจะวิ่งไปนอนในครัว หรือเวลาที่ผมกลับมาจากทำงาน มันจะวิ่งไปหลบ หลังเครื่องซักผ้า หรือใต้บันได และอีกอย่างเวลาที่มันเล่นอะไรอยู่ แล้วเราไปห้าม หรือไม่ยอม ให้เล่น มันจะออกอาการไม่พอใจ โดยการ วิ่ง ไป คาบหมอน ผ้าเช็ดตัว หรือเสื้อ ที่เราแขวนไว้ มาฟัดเล่น หรือ บางทีหนักหน่อย มันเอาขาเหยียบ แล้วฉีกขาดเสียเลย ดุก็งอนอีก หรือการที่ผมยอมให้มันขึ้นมานอนข้างๆ ได้ เพราะว่าทุกวันนี้ เวลานอนดูทีวี ที่โซฟา ไอ้แสบนี่ นึกอยากจะนอนด้วยเมื่อไร มันก็โดดขึ้นมานอนด้วยเฉยเลย แถมบางทีมันยังพยายามเบียดเอาความสบายส่วนตัวมันเป็นหลัก และมันไม่สนเสียด้วยว่า เราจะรู้สึกยังไง พอได้ที่ มันก็นอนหลับปุ๋ยเลย
ผมตั้งใจว่าหมาตัวต่อไป คงจะไม่เลี้ยงแบบนี้อีกแล้ว คงต้องมีการทำโทษบ้างตามสมควร และเลี้ยงแบบหมาจริงๆ เลยอยากเตือนเพื่อนๆ ที่เลี้ยงใหม่ ๆ ว่าอย่าไปตามใจมันมาก มันจะได้ใจ และทำตัวเป็นนายเรา

ตอนที่ 24 (ไม่รู้จะใช้ชื่อตอนอะไร) บ่นไปเรื่อย..

"อเมริกัน พิทบูล เทอร์เรีย"