ตอนที่ 32 พัฒนาหรือทำลาย

 

บันทึกสองตอนล่าสุด มีผู้แสดงความคิดเห็นเข้ามามากพอสมควร บางท่านก็บอกว่าน่าจะเขียนอาทิตย์ละตอนกำลังดีจะได้มีอ่านทุกอาทิตย์ ไม่ต้องรอเป็นเดือนเหมือนหนังสือ ผมเองก็แปลกใจ ไม่นึกว่าจะมีคนติดตามอ่าน ชนิดที่เป็นแฟนประจำขนาดนี้ แต่ก็มีบางท่านบอกว่าทำไมช่วงนี้อ่านแล้วซีเรียสจัง น่าจะเล่าเรื่องหมาเยอะๆแบบตอนแรก ก็ขอรับไว้และจะพยายามครับ อย่างไรก็ตามก็ต้องขอขอบคุณทุกท่านเป็นอย่างมาก และขอบคุณสำหรับคำแนะนำติชมต่างๆ ทั้งทาง โทรศัพท์ อีเมล์ หรือในเว็บบอร์ด พูดถึงบันทึกนี้ผมตั้งใจตอนแรกว่าจะใช้มันเป็นแค่เครื่องมือ ระบายความอัดอั้นตันใจของผมเอง กับปัญหาต่างๆที่เจอในชีวิตประจำวันไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน การบ้านการเมือง คือว่าอยากจะเขียนอะไรก็เขียน อยากระบายอะไรก็ใส่ลงไปเต็มๆ จะได้ไม่ต้องมีอะไรตกค้างอยู่ในใจ และรวมถึงเขียนเรื่องราวที่ประทับใจ ที่ผมประสบมาและอยากเล่าให้คนอื่นฟังด้วย ผมว่าคงมีอีกหลายๆ ท่านที่มีความรู้สึกแบบเดียวกันกับผม เวลาที่เจอกับสิ่งที่ไม่ชอบมาพากล หรือเห็นอะไรที่ไม่ถูกต้องในบ้านเมืองนี้ แต่พูดอะไรมากไม่ได้ หรือพูดไปก็ไม่มีใครฟัง เมื่อหาทางออกไม่ได้ นานๆไปก็อาจจะกลายเป็นคนเก็บกดได้เหมือนกัน ผมถึงได้อาศัยบันทึกนี้ช่วยทำให้อารมณ์ผมดีขึ้น อย่างน้อยมันก็ได้ช่วยระบายออกไปได้บ้าง และเรื่องส่วนใหญที่ทำให้ผมหงุดหงิดตลอดก็เป็นเรื่องต่างๆ ในสังคมของเรานี่เองครับ ไม่ใช่เรื่องหมาเลยจริงๆ จะเห็นได้ว่ามีหลายๆตอนที่ผมพูดถึงเหตุการณ์ต่างตามหน้าหนังสือพิมพ์เป็นหลัก แทนที่จะเขียนเกี่ยวกับเรื่องหมาโดยตรง

ดูเอาเองนะครับเกี่ยวกับแรงขับ และความมุ่งมั่น

คนเราบางครั้งคิดอะไรอยู่ในใจ ถ้าไม่พูดออกมาก็จะไม่มีใครรู้ รวมถึงการกระทำบางอย่างด้วย ถ้าคนอื่นเขาไม่รู้จุดมุ่งหมายที่แท้จริงก็อาจมีการทำให้เกิดการแปลเจตนาผิดๆ ก็เป็นได้ ในบทความของผมนี้ผมถึงพยายามมุ่งเน้นให้คนเรารักษาสิทธิของตัวเอง และเคารพสิทธิของผู้อื่นเป็นสำคัญ เพราะว่าถ้าเราทำสองสิ่งนี้ได้ ความขัดแย้งมันก็ไม่เกิด การแสดงความคิดเห็นเป็นสิ่งดี แต่ควรจะรู้กาละเทศะครับ เรื่องบางเรื่องเป็นเรื่องส่วนบุคคลจริงๆ ถ้าเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง บางเรื่องเป็นเรื่องสาธารณะ หรือเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสังคม หรือริดรอนสิทธิของเรา หากเราละเลยมันจะสร้างความเสียหายให้ส่วนรวม ก็ไม่ควรปล่อยผ่านไป ช่วยกันออกมาแสดงพลัง อย่างนี้ผมสนับสนุนเต็มที่ครับ เราควรแยกให้ออก ผมรับรองว่าปัญหาไม่มีทางเกิด มีแต่จะทำให้ดีขึ้น แต่สิ่งที่ผมพูดมันดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ความจริงมันไม่ง่ายเลยนะครับ เพราะว่าคนเราแตกต่างกันทั้ง พื้นฐานความคิด ภูมิหลัง สภาพแวดล้อม เพศ และวัย

ผมอ่านดูในกระทู้หลายอันๆ ในช่วงหลังๆ นี้ รู้สึกว่าบรรยาศดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก การขัดแย้งทางความคิดก็ยังมีอยู่บ้างประปราย แต่ความรุนแรงความหยาบคายน้อยลงไปเยอะ ผมก็หวังว่ามันคงเป็นสัญญานที่ดี ที่ว่าวันหนึ่งพื้นที่แห่งนี้ จะเป็นแหล่งรวมของคนรักหมาพิทบูล ในเชิงสร้างสรรค์ ความสร้างสรรค์ในที่นี้ของผม ไม่ได้หมายถึงว่าให้ทุกคนเออออตามกันไปหมดนะครับ แต่ผมหมายถึงเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างเสรี แต่เคารพในสิทธิส่วนบุคคล มีความขัดแย้งกันบ้างในเรื่องของมุมมองความชอบ ถกเถียงกันอย่างสุภาพ ใช้เหตุผลหักล้างกันอย่างคนมีความคิด แต่ไม่ใช่เป็นการมุ่งเอาแพ้ชนะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เหมือนที่ๆผ่านมา ผมเชื่อว่าทุกคนมีเหตุผลของตนเอง อย่าคิดว่าใครชอบไม่เหมือนตัวเองจะต้องเป็นศตรูเสมอไป ก็ขอฝากเอาไว้สำหรับผู้ที่ชอบพิทบูลทุกท่านครับ

มีบางท่านถามผมว่า " คุณมาร์คถามจริงๆ เหอะ ไทเกอร์มันมีอะไรดี ผมเห็นคุณปกป้องมันเหลือเกิน " ผมได้ยินก็อดอมยิ้มไม่ได้ ผมก็ตอบไปแบบกวนๆนิดๆ ว่า ก็มันเป็นหมาผมนี่ครับ มันอยู่ภายใต้การปกครองของผม ผมก็ต้องดูแลให้ความคุ้มครองมัน ไม่ให้ใครมารังแกมันง่ายๆ มันเป็นหมาไม่สามารถช่วยตัวเองได้ เขาก็พูดต่อไปว่าเขาไม่ได้หมายความถึงแบบนั้น เขาหมายถึงข้อดีข้อเด่นในตัวของมันเอง ซึ่งผมก็รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องการจะถามอะไร แต่แกล้งตอบไปเพื่อจะดูว่าเขาอยากรู้จริงๆ แค่ใหน คงไม่โกรธกันนะครับ

ผมก็เลยบอกว่าถ้าจะเล่าจริงๆ แล้วมันยาว แต่ขอตอบสั้นๆก็แล้วกันว่ามันเป็นหมา อเมริกันพิทบูลครับ ผมว่าหลายคนก็คงเดาถูกว่าคำตอบแค่นั้นของผมคงไม่สามารถแก้ความสงสัยของเขาได้แน่ จริงๆครับส่วนใหญ่แล้วคนที่คุยกับผมเรื่องหมาพิทบูล จะคุยกันยาวเป็นชั่วโมง จนมีคนหมดค่าโทรศัพท์ เป็นพันไปแล้วหลายคน ฮ่า ฮ่า ฮ่า

หมาอเมริกัน พิทบูล แค่ประวัติความเป็นมาก็น่าสนใจมากแล้วครับ แต่เดิมมีชื่อเรียกกันในหลายชื่อ แต่รวมๆแล้วมันก็หมายถึงหมาที่ใช้ในเกมส์การต่อสู้เป็นหลัก มันถูกพัฒนาความสามารถในการต่อสู้มาตั้งแต่ในอดีต จากคุณสมบัติเยี่ยมยอดของบรรพบุรุษ จากสุนัขหลายสายพันธ์ที่มีจุดเด่นแตกต่างกันไป สุนัขพิทบูลในปัจจุบันนี้จึงถือว่า เป็นผลพวงมาจากการพัฒนาเพื่อเกมส์การแข่งขันเลือดนี้โดยเฉพาะ จากระยะเวลายาวนานที่ผ่านไป ความเข้มข้นในสายเลือดนักรบ ได้หล่อหลอมและก่อให้เกิดสุดยอดสุนัขนักสู้ ในทุกอณูของสายเลือดอย่างแท้จริง จนในที่สุดโลกก็ได้รู้จักกับสุดยอดสุนัขนักสู้พันธ์แท้ที่ชื่อว่า
" อเมริกัน พิทบูล เทอเรียร์ "

สุนัขสายพันธ์เก่าแก่ ที่จัดว่าเป็นสุนัขในกลุ่มสายเลือดนักสู้เช่นกัน คือสุนัขในตระกูล Mastiffs และ Bulldogs สุนัขในตระกูลมาสตีฟ จะมีลักษณะเด่นๆ เช่น ตัวสูงใหญ่น้ำหนักมาก สุนัขมาสตีฟนี้มีกระจายอยู่ในทั่วทุกมุมโลก ซึ่งในแต่ละประเทศก็จะมีสุนัขมาสตีฟ ที่มีลักษณะประจำพันธ์เป็นของตัวเอง ซึ่งมีหลายชนิดที่คนไทยเรารู้จักเป็นอย่างดีอยู่แล้วเช่น English Mastiffs (England), Great Dane(German), Dogue de Bordeaux (French) , Saint Bernard (Swiss), New foundland (Canada) Bullmastiff, Rottweiler.

ในปัจจุบันสุนัขสายเลือดนักสู้เหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็ได้กลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน รวมถึงสุนัขอเมริกัน พิทบูลด้วย

ผมอยากจะพูดถึงสุนัขที่เราใช้เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้านโดยทั่วๆ ไปก่อน โดยไม่ได้แยกว่าเป็นพันธ์อะไร คุณสมบัติที่ดีของสุนัขที่เหมาะจะนำมาใช้เป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน คือต้องเป็นสุนัขที่มีความเป็นมิตร สามารถควบคุมได้ เพื่อความปลอดภัยของมนุษย์ โดยเฉพาะเจ้าของให้มากที่สุด นี่คือคุณสมบัติในข้อแรก ส่วนลักษณะประจำพันธ์นั้นเป็นรายละเอียดปลีกย่อยเฉพาะตัว ซึ่งคุณลักษณะของแต่ละพันธ์ก็มีข้อดีข้อเด่นแตกต่างกันไป ตามแต่วัตถุประสงค์ของการใช้งาน จึงจะเห็นได้ว่า มีสมาคมกลุ่มชมรมต่างๆ ในสุนัขแต่ละพันธ์เกิดขึ้นอย่างมากมาย ต่างคนต่างมุ่งพัฒนาในสิ่งที่ตัวเองชอบ

อย่างที่ผมเกริ่นไว้ในตอนแรกว่า พิทบูล มีจุดเด่นเริ่มแรก ที่ทำให้คนให้ความสนใจมันมากที่สุด มาจากความสามารถในการต่อสู้ไม่ใช่ความสามารถในสนามประกวด ผมคิดว่าไม่ใช่เฉพาะแต่สุนัขพันธ์พิทบูลเพียงอย่างเดียว สุนัขในแทบทุกพันธ์ก็มีคุณสมบัติเฉพาะตัวประจำพันธ์ในด้านการใช้งาน แต่จากวิวัฒนาการของโลก และความเจริญทางเทคโนโลยี่ ทำให้ความจำเป็น ที่ต้องอาศัยความสามารถประจำพันธ์ ของสุนัขก็ลดน้อยลงไป จนสุนัขบางสายพันธ์ในปัจจุบันไม่สามารถทำได้ หรือทำได้ก็ไม่ดีเทียบเท่าความสามารถที่มีมาตั้งแต่ในสมัยบรรพบุรุษของมันเคยทำได้ สิ่งนี้นี่แหละที่ผมว่าน่าเป็นห่วง ด้วยความเจริญทางเทคโนโลยี่ รูปแบบวิถีชีวิตของคนเราที่เปลี่ยนไป และกฎหมายที่ออกมาใหม่ ทำให้กิจกรรมบางอย่าง ที่เคยต้องใช้ความสามารถประจำพันธ์ของสุนัขหมดไปด้วย สุนัขบางสายพันธ์เริ่มหมดคุณค่าและเสื่อมความนิยมลง แต่ยังมีคนบางกลุ่มมีความคิดที่จะอนุรักษ์ สายพันธ์ไว้ ก็มีการดำเนินการในด้านต่างๆ รวมถึงกิจกรรมทางด้านการประกวดเข้ามาทดแทน และตั้งกฎเกณฑ์การพัฒนาลักษณะประจำพันธ์ขึ้นมาใหม่จนสุนัขในอดีตกับ ในปัจจุบันมีความแตกต่างกันเป็นอย่างมาก ซึ่งมันก็มีทั้งส่วนดีและส่วนเสีย ผมขอยกตัวอย่าง เช่น สุนัขยอดนิยมตลอดกาล เยอรมันเชฟเพิร์ด และดัคซ์ชุนด์ ที่สุนัขในอดีตกับในปัจจุบันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด จนมีคนบางกลุ่ม เริ่มวิตกกันว่า ลักษณะทางกายภาพและมาตรฐานทางการประกวด ที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน กำลังทำลายความสามารถแท้จริงของมันที่สั่งสมมาแต่ในอดีต และกำลังสร้างปัญหาทางสุขภาพ ทำให้มันได้รับความทุกข์ทรมานมากกว่าจะเป็นประโยชน์แก่ตัวสุนัข โดยที่เจ้าตัวหลังนี่ผมอ่านจากหนังสือว่าในอดีตเคยเป็นสุนัขที่ใช้สำหรับล่าสัตว์ แต่ถ้าผมดูตอนนี้ด้วยขาหน้าที่สั้นจุดจู๋และลำตัวที่ยาวเป็นรถไฟแบบนี้ มันจะเหมาะในการล่าสัตว์ได้อย่างไร คงเลี้ยงเล่นๆ ในเรื่องของความแปลกมากกว่า เพราะการที่มนุษย์มุ่งเน้นที่จะเพาะพันธ์ ให้มันมีลักษณะโครงสร้างเป็นไปในแบบที่มนุษย์ต้องการเพียงอย่างเดียว จนลืมนึกถึงข้อจำกัดทางกายภาพที่แท้จริงที่สุนัขควรจะเป็น ตอนนี้ก็เลยกำลังกลายเป็นข้อถกเถียงกันว่ามาตรฐานที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน เป็นการพัฒนาสายพันธ์หรือว่าทำลายสายพันธ์กันแน่

ที่ผมเขียนมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้เป็นการแอนตี้การพัฒนานะครับ เพียงแต่อยากให้มีมุมมองที่กว้างๆ เข้าไว้ อย่ายึดมั่นถือมั่นกันจนเกินไป เพราะว่าการยึดตึดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงอย่างเดียว สิ่งที่ตัวเองมองว่าเป็นการพัฒนา แต่คนอื่นอาจมองว่าเป็นการทำลายก็ได้ครับ ความหลากหลายทางพันธุกรรม ลองคิดดูกันให้ดี บางครั้งมันก็เป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างมาก ที่ธรรมชาติได้มอบให้ไว้ และไม่มีวันที่มนุษย์จะสร้างขึ้นเองได้ ผมมีอีกหนึ่งตัวอย่าง ที่อยากจะเขียนถึง แต่ขอบอกก่อนว่ามันเป็นสิ่งที่ผม พบเห็นมาตั้งแต่ในวัยเด็ก ไม่มีบทความทางวิชาการใดๆ สนับสนุนข้อเขียนอันนี้ มุมมองของผมมันอาจจะเป็นสิ่งผิดก็ได้ครับ แต่ผมเขียนมันขึ้นมาจากที่ผมเห็นในชีวิตจริงๆ คือเรื่องหมาไทยหลังอานครับ ผมเป็นเด็กที่เติบโตมาจากชายแดน ของจังหวัดหนึ่งที่ถือว่าเป็นต้นกำเหนิดของสุนัขหลังอาน ชีวิตผมในวัยเด็ก ผมเห็นหมาชนิดนี้เดินกันอยู่ตามข้างถนน ตามร้านอาหาร ตามตลาดสด มีหลากหลายสีมากกว่าที่นิยมกันในปัจจุบันนี้ครับ มีเยอะมากตอนนั้นยังไม่มีราคา บางตัวคลอดลูกอยู่ข้างกองขยะ ข้างตลาดสด ฝนตกแดดออก ก็อยู่ไปตามมีตามเกิดกันแบบนั้น ตัวที่โชคดีหน่อยก็มีคนเก็บไปเลี้ยง ที่เหลือยามหิวก็คุ้ยเขี่ยกินเศษอาหารที่บูดเน่าตามกองขยะกินกันหน้าตาเฉย แต่ผมเริ่มมาคิดถึงสิ่งหนึ่งที่สูญหายไป จากพวกที่เรียกตัวเองว่าบรีดเดอร์ หมาไทยหลังอานที่ในวัยเด็กผมชอบเรียกมันว่าเป็นหมาเทวดาเลี้ยง หากินเองเอาตัวรอดเก่ง ไม่ค่อยป่วย เพราะคุณสมบัติในเรื่องความทนทานต่อโรคนี่เอง มันกินอาหารจากกองขยะ แต่ไม่เห็นมันจะท้องเสียตาย เหมือนหมาที่ผมเลี้ยงดูอย่างดีในตอนนี้เลย แค่กินอาหารค้างคืนนิดหน่อยก็ท้องเสีย ทำท่าจะตายเอาง่ายๆเสียแล้ว แต่หมาไทยหลังอานในยุคปัจจุบัน คนเริ่มให้ความนิยม และมีราคาที่สูงขึ้น จากที่เคยคลอดลูกกันอยู่ตามใต้ถุนบ้าน พออย่านมก็เอาไปไล่แจกเพื่อนบ้านไปแบ่งกันเลี้ยง ไม่มีราคาอะไร แต่พอมาอยู่ในยุคของนักพัฒนาก็กลายมาเป็นหมาที่อยู่ตามฟาร์ม ตามคอก มีสีเหลืออยู่แค่ไม่กี่สี อานเหลืออยู่ไม่กี่แบบ พยายามตีกรอบให้แคบลงมาเอาแบบที่ตัวเองชอบและถนัด แบบนี้ผมก็ไม่รู้ว่ามันพัฒนาขึ้น หรือพัฒนาลง แถมด้วยเดี๋ยวนี้เกิดมาก็ต้องรีบพาไปทำวัคซีน เพราะว่ามันไม่มีภูมิคุ้มกันตามธรรมชาติเสียแล้ว ถูกทำลายไปเรียบร้อยแล้ว เพราะถูกความรู้เท่าไม่ถึงการของนักพัฒนา โดยการที่เอามาขุนและทำโปรแกรมการฉีดวัคซีนป้องกันโรคให้อย่างดี ด้วยความเป็นห่วง มันช่างเป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ ครับ จากหมาที่เคยมีภูมิคุ้มกันอยู่ตามธรรมชาติ ก็ต้องมาอาศัยวัคซีนเป็นตัวกระตุ้นภูมิขึ้นมา ผมไม่รู้ว่ามันพัฒนาหรือทำลายกันแน่ หากคุณไม่เชื่อว่าหมาไทยเทวดาเลี้ยงคุณก็ลองสังเกตุดูเอาเองตามข้างถนนนะครับ ว่าหมาพวกนั้นมีใครคอยฉีดยาให้มันหรือไม่ มีใครคอยเอาอาหารและน้ำที่สะอาดให้มันกินหรือเปล่า ทำไมไม่เคยเห็นมันป่วย แถมบางตัวอ้วนท้วนขนเป็นมันเงากว่าหมาฝรั่งที่ถูกเลี้ยงดูเป็นอย่างดีเสียอีก หรือบางครั้งเกิดป่วยขึ้นมาจริงๆ แค่กินหญ้าตามข้างทาง แล้วอ๊วกทีสองทีก็หาย จริงมั๊ยครับ

ผมเองอาจจะหัวรุนแรงไปนิด มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงไปหน่อย แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดจากการเรียนรู้ครับ จากเด็กบ้านนอก ที่เข้ามาเรียนรู้การใช้ชีวิตในเมืองหลวง เคยพยายามปรับตัวเข้ากับเพื่อนๆ ที่เป็นเด็กกรุงเทพฯ โดยกำเหนิด เห็นเพื่อนทำอะไรก็ทำตาม คิดว่าเป็นสิ่งดีทันสมัย หลงทางอยู่ต้องนาน กับความไม่เป็นตัวของตัวเอง ที่ต้องคอยปรับตัวให้เข้ากับสังคมกรุงเทพฯให้ได้ เอาเงินทองที่พ่อแม่หามาได้อย่างยากลำบาก มาละลายเล่นกับสังคมที่ฟุ้งเฟ้อในสมัยนั้น แม้การเลือกคณะเรียนก็เลือกตามเพื่อน แต่ทำได้ไม่ดีซักอย่าง จนวันหนึ่งเริ่มคิดได้ ว่าการที่เราเดินตามเพื่อนตลอดไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นมาเลย แต่ทุกอย่างที่เราทำด้วยความมั่นใจ จากการตัดสินใจของตัวเองกลับทำได้ดี และชีวิตที่ผมประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน อยู่ในทุกวันนี้ก็เพราะความ เชื่อมั่นในตนเองครับ ผมถึงชอบทำอะไรตามที่ใจเราอยากจะทำ แต่ผมจะระมัดระวังใคร่ครวญไตร่ตรองถึงข้อดีข้อเสียก่อนลงมือทำทุกครั้ง และต้องคำนึงอยู่ตลอดว่าสิ่งที่ผมทำจะต้องไม่สร้างความเดือดร้อน หรือล่วงละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของใคร ผมยึดสิ่งนี้เป็นหลักในการดำเนินชีวิตจริงๆครับ

ขอออกนอกเรื่องตามสไตล์นายมาร์คขี้บ่นนิดหนึ่งนะครับ สิ่งหนึ่งที่ผมกำลังห่วงในขณะนี้ก็คือ ในบ้านเมืองเราเต็มไปด้วยนักพัฒนา และนักวิชาการที่ชอบเดินตามก้นชาวบ้านเขา โดยที่ไม่ดูว่าเหมาะสมกับบ้านเราหรือเปล่า ชอบลอกมาทีเดียวทั้งดุ้นเลย พวกนี้จะคิดอะไรเองไม่ค่อยเป็น มีให้เห็นเยอะครับ ไม่เชื่อขยันอ่านข่าว หรือหัดฟังข่าวดูในตอนเช้าๆ สิครับ จะมีข่าวของพวกนี้ร่วมออกมาด้วยบ่อยๆ ส่วนใหญ่จะอยู่ในกลุ่มของพวกพ่อค้าน้ำลาย พวกนี้ปรับความรู้สึกเก่งมาก ทนทานต่อเสียงด่าได้สูง หน้าหนามาก ความสามารถมักจะไม่ค่อยมี แต่หลักการดีขายความฝันหลอกชาวบ้านไปวันๆ จนได้มาเป็นผู้ทรงเกียรติทำงานในสภา แต่มีเยอะที่ทำงานไม่ค่อยเป็นหรือได้งานไม่ตรงกับความสามารถ หรือได้ตำแหน่งมาตามโควต้า มีบางพวกชอบอวดเก่งประเภทเฮใหนเฮนั่นด้วย สิ่งใหนที่ไม่ตรงตามตำรามักจะถูกมองว่าผิดไปหมด การยึดติดอยู่กับตำราผมเชื่อว่าไม่ใช่จะต้องเป็นคนที่ถูกต้องเสมอไปครับ หลายสิ่งหลายอย่างมันขึ้นอยู่กับยุคสมัยด้วย ผมอยากให้ลองสังเกตุดู จากเรื่องที่เราพบเห็นได้ในชีวิตประจำวัน ประเทศใหนที่มีผู้นำประเทศที่มีสายตายาวไกล กล้าตัดสินใจ มีความคิดริเริ่มสิ่งใหม่มักจะพาประเทศพ้นภัย และเจริญรุ่งเรือง แต่ประเทศที่ชอบเดินตามก้นชาวบ้านเขา ชอบทำตัวเป็นลูกไล่มักจะไปไม่ถึงใหน ฝากให้ลองคิดกันดูนะครับ

วกกลับเข้ามาเรื่องหมาอีกครั้งนะครับ การที่จะเป็นบรีดเดอร์ที่ดีโดยการพูดเป็นเรื่องง่ายมากใครก็ทำได้ แต่การจะเป็นบรีดเดอร์ที่ดีโดยการกระทำยากยิ่งกว่าหลายร้อยเท่า มีองค์ประกอบอีกเยอะมาก โดยเฉพาะปัจจัยภายนอกหลายๆอย่างเราไม่สามารถควบคุมได้ ก่อนลงมือทำวางแผนไว้อย่างสวยหรู แต่พอลงมือทำจริงมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดครับ ผมเองก็เจอมากับตัวแล้ว แค่เรื่องชมรมลากน้ำหนักที่เริ่มต้นก็ล้มไปแล้วอย่างไม่เป็นท่า ทั้งๆที่ตอนแรกดูเหมือนว่าเป็นเรื่องง่ายๆ มันก็คงเหมือนกับผู้บริหารประเทศหลายๆท่านของเราที่ผ่านๆมา รวมจนถึงในปัจจุบันนี้ ก่อนเขามาวาดโครงการในฝันไว้อย่างสวยหรู นโยบายบางอย่างเยี่ยมจริงๆ สร้างความหวังไว้ให้กับประชาชนไว้มากมายแค่ใหน แค่ประกาศเรื่องการแก้ปัญหาคอรัปชั่นฟังดูแล้วเข้าท่ามาก แต่เข้ามาจริงๆแล้วมีใครทำได้อย่างที่พูดบ้าง แถมมาตรการบางอย่างแม่งออกมาเอาใจพวกตัวเอง เอื้อประโยชน์ให้คนส่วนน้อย รังแกคนส่วนมาก ยิ่งพูดแล้วยิ่งแค้นเจ็บใจตัวเองจริงๆ ตอนมันมาหาเสียงให้เราเลือก เดินยกมือไว้อ่อนน้อมไปทั่ว พอมันได้เป็นแล้ว ตอนนี้มันเอาคืนชาวบ้านต้องก้มหัวให้มัน บางที่ชอบทำตัวเป็นอภิสิทธิ์ชน ใช้ตำแหน่งหน้าที่เบ่งไปทั่วอีก นี่ยังไม่อยากรวมถึงพวกที่เข้ามาแล้วลายออกจ้องแม่งแต่จะกอบโกยบ้าง ถอนทุนบ้าง ปกป้องพวกพ้องอย่างน่าเกลียดบ้าง เรื่องบางเรื่องที่น่าจะทำให้มันกระจ่าง คำตอบบางอย่างยังไม่เคลียร์เสือกจะยุติกันง่ายๆ โดยที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของคนทั้งประเทศเลย แถมมีบางรายทำเฟอะฟะ ชอบคิดว่าคนอื่นจะต้องสมาธิสั้นเหมือนตัวเอง ออกมาตรการปัญญาอ่อนออกมารังแกคนจนอีก เฮ้อกูละกลุ้ม ไม่รู้ว่าแม่งหลุดเข้ามาได้ยังงัย หลุดเข้ามาแล้วยังเสือกวาสนาดีได้เป็นใหญ่เป็นโตอีก เซ็งยิ่งกว่าหมาไม่ได้มาตรฐานอีกครับ

เรื่องบางเรื่องที่จำเป็นคอขาดบาดตาย ที่ประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศเขารอความหวังอยู่ยังไปไม่ถึงใหน แต่เรื่องประโยชน์ของคนกลุ่มน้อยที่ได้ไม่คุ้มเสีย แถมบางโครงการสร้างผลกระทบไปชั่วลูกชั่วหลานแม่งคิดได้คิดดี

ขอพูดถึงพวกที่ชอบทำตัวเป็นอภิสิทธิ์ชนอีกนิดนะครับ สิ่งหนึ่งที่เห็นประจำเลยนะครับ รถที่ชอบติดเครื่องหมายแปลกๆ ที่ด้านหน้ารถ ไม่รู้ว่าจะติดไปทำไม เครื่องหมายบางอย่าง มันมีเกียรติและศักดิ์ศรี ใช้เฉพาะบุคคลและองค์กรเท่านั้น ไม่ใช่ติดกันมั่ว อย่างทุกวันนี้ เจ้าของเครื่องหมายที่มีอำนาจใช้จริงก็ไม่ควรที่จะให้ใครเอาไปใช้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ผมว่าควรจะให้ความระมัดระวังเป็นพิเศษหน่อย เพราะถ้ารถที่ติดเครื่องหมายเหล่านี้ไปทำสิ่งที่ไม่ดีไม่งาม มันก็จะพลอยเสื่อมเสียไปถึงองค์กรนั้นด้วย และคนที่ไม่มีสิทธิ์ ที่จะใช้เครื่องหมายนั้นแต่จงใจเอาไปติดแสดงว่ามีเจตนาที่ไม่ดีแน่นอน เพราะคนธรรมดาทั่วไป ถ้าทำถูกต้องเสียอย่างก็ไม่ต้องกลัวอะไร ไม่ต้องไปขนขวายหามีติดให้ยุ่งยาก อยากฝากถึงเจ้าหน้าที่ควรจับตาดูคนเหล่านี้เป็นกรณีพิเศษหน่อยครับ ไม่ใช่พอเห็นเครื่องหมายเหล่านี้ก็ปล่อยผ่านไปเลย มันไม่เป็นธรรมกับคนธรรมดาสามัญทั่วไป อย่าพยายามสร้างช่องว่างระว่างชนชั้นมากไปกว่านี้เลยครับ ผมเองเพิ่งเจอมาไม่นานนี้เองครับ ผมขับรถกระบะไปทำธุระที่โคราช ยอมรับว่าขับเร็ว เพราะว่าขับแข่งไปกับรถเบนซ์คันหนึ่ง แต่เจอด่านและตำรวจเรียกให้จอด แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมปล่อยรถเบนซ์ไปแต่กักรถผมไว้คันเดียว คราวหลังระบุไว้ในกฎหมายเลยนะครับว่ารถยี่ห้อใหนบ้างที่ไม่ต้องจอดที่ด่านตรวจ ผมจะได้ไปซื้อมาใช้บ้าง

" CASH "

ออกนอกเรื่องไปมากอีกแล้วขอเข้ามาถึงเรื่องหมาพิทบูลจริงๆบ้างนะครับ จากจุดแรกเริ่มที่ผมเลี้ยงหมา พิทบูล ผมก็บอกไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าเลี้ยงไว้เพื่ออะไร แต่ก็ยังไม่วายมีมือเซียนชอบลองดีอยู่เรื่อย ผมก็บอกแล้วว่าผมเลี้ยงเล่นๆ เป็นงานอดิเรก ไม่ได้ต้องการจะพัฒนาอะไร ต้องการแค่พัฒนาอารมณ์ของตัวเองในยามว่างไม่ให้มันหมกหมุ่นกับเรื่องงานมากจนเกินไป ต้องการแค่นั้นจริงๆครับ

" TIGER "

ตอนนี้ผมมีหมา พ่อพันธ์อยู่สองตัว ตัวหนึ่งที่ดังข้ามปีและผมภาคภูมิใจที่สุด คือเจ้า ไทเกอร์ มีบางท่านอยากได้ไปเลี้ยงเสนอราคามาให้ผมต้องอธิบายอยู่นานว่าเท่าไหร่ก็ไม่เคยคิดจะขาย (ผมเลี้ยงดูเป็นอย่างดี แถมให้นอนในห้องนอนเดียวกับผมด้วย) เพราะมันมีคุณค่าทางจิตใจ ที่ไม่สามารถตีราคาเป็นเงินได้ เป็นหมาสาย Old Family Red Red Nose and Golden Eye with Purple Ribbon หมาสายนี้เป็นอย่างไรก็ลองหาอ่านดูตามเว็บไซท์ต่างๆ ของเมืองนอกดูนะครับ ว่ามีจริงหรือเปล่าคนที่นิยมเลี้ยงแบบนี้ และหมาที่เขาเลี้ยงอยู่เป็นอย่างไรกันบ้าง หน้าตามันเป็นอย่างไร ตรงตามมาตรฐานหรือเปล่า จำเป็นหรือไม่ที่เขาต้องนำหมาเขาไปร่วมการประกวด มีคอกใหนบ้างที่เน้นบอกว่าหมาเขาเป็น Old Family Red Red Nose และมีแชมเปี้ยนพ่วงท้ายด้วย ผมต้องการเลี้ยงเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง และความสะใจในความเป็นพิทบูลจริงๆ สายเลือดนี้มันแตกต่างจากสายโชว์อยู่บ้าง เช่นมันมีแรงขับสูง มีนายเดียว ดุมากกับคนแปลกหน้า มันเหมาะมากกับการเป็นบอดี้การ์ด เพราะว่าใจเกินร้อย ตายแทนนายมันได้แน่นอน คนที่ได้ลูกมันไปตอนนี้หลายคนเริ่มเห็นความแตกต่าง และเริ่มเข้าใจแล้วว่าหมาที่มีแรงขับแบบนี้มันดีอย่างไร หลายคนโทรมาคุยกับผมอย่างสม่ำเสมอ แต่ไม่เคยเข้าไปโพ้สข้อความในเว็บบอร์ด เล่าถึงความประทับใจต่างๆนาๆ ยังไม่เห็นมีใครบ่นว่าผิดหวังสักคน แต่มีจอมมั่วอยู่คนหนึ่งที่ลงข้อความในเว็บบอร์ด ว่ามีบางคนที่เข็ดขนาดขายแม่หมาทิ้ง อ่านแล้วขำกลิ้ง ไอ้บ้าเอ๋ยถ้าพ่อหมามันไม่ดีแล้วทำไมไปลงที่แม่หมาว่ะ ก็หาพ่อพันธ์ตัวใหม่ก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นต้องขายแม่หมาทิ้งเลย กับอีกตัวที่มีตำแหน่งเป็นแชมเปี้ยนมาจาก อเมริกา ตัวนี้ถ้าโขมยเข้าบ้านไม่แน่ มันอาจจะช่วยพาไปหาว่าของมีค่าผมซุกไว้ที่ใหน เลี้ยงเอาไว้โชว์ได้อย่างเดียว นี่แหละคือความแตกต่าง แต่เรื่องความสวยไม่ต้องห่วง มันสามารถชนะการประกวดในรุ่นแชมเปี้ยนที่ มีหมาเข้าประกวดในรุ่นนี้ถึง 12 ตัว สิ่งนี้ย่อมเป็นการการันตีถึงคุณภาพ ผมนำเข้ามาเพื่อลดคำครหาว่าเลี้ยงหมาห่วยบ้าง ถูกฝรั่งหลอกขายมาให้บ้าง โปรโมทแต่หมาที่มีปัญหาบ้าง จากคนที่ไม่เข้าใจหมาสายเลือดเก่าสีแดง จมูกแดง ว่ามีประวัติและความเป็นมาอย่างไร และเพื่อให้เห็นความแตกต่างของหมาสองสายนี้ชัดเจนขึ้น ผมก็เลยเลี้ยงมันทั้งสองแบบเลย ปัญหามันก็น่าจะจบแค่ตรงนั้น แต่ก็ยังมีคนที่ไม่เข้าใจมาค่อนแคะอยู่ตลอดเวลา เกี่ยวกับหมาผม โดยบังอาจมาแตะต้องกล่องดวงใจสุดรักสุดหวงของผม อยู่ตลอด และก็พูดแต่เรื่องมาตรฐานกับการพัฒนาโดยที่ไม่ได้ดูจุดประสงค์การเลี้ยงให้ดีเสียก่อน ผมก็บอกแล้วถ้าความสะใจก็ต้อง ไทเกอร์ ตัวนี้ไม่ผิดหวังและไม่ต้องพูดเรื่องมาตรฐานกับมันเลย ผมฉีกตำราทิ้งไปนานแล้วครับ แต่ถ้าจะเอาแบบที่สวยจริงๆ ตามมาตรฐานก็ต้องเจ้า Cash ซึ่งตัวนี้ผมกล้าพูดได้เลยว่าของจริงแน่นอน (ขอโม้หน่อยนะครับ) และน่าจะสวยไม่เป็นรองใครในเมืองไทยเท่าที่ผมเคยเห็นมา มีกล้ามเนื้อชัดเจนมาก โดยเฉพาะที่ขาหลังกล้ามใหญ่เป็นมัดๆ มีเส้นหลังตรงเป็นไม้บรรทัดเลย หัวใหล่ อก วิทเทอร์ กระโหลก ตำแหน่งของหู ตา การสบและความเป็นระเบีบบของฟันที่ครบทุกซี่ไม่มีขาด มุมขาหน้าและขาหลัง อุ้งเท้า ตำแหน่งของหาง ที่ถูกต้อง เยี่ยมจริงๆครับ ใครไม่เชื่อติดต่อดูตัวจริงได้ โดยเฉพาะพวกเซียนทั้งหลาย ถ้าคิดว่าจะพูดถึงมาตรฐานก็ต้องตัวนี้ครับ ใครที่คิดว่ามีดีกว่าก็ขอชมหน่อยนะครับ ผมรู้ว่าหลังจากบทความนี้ออกไป คงมีคนหมั่นใส้ผมมากขึ้นแน่ๆ แต่ใหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว คงต้องโปรโมทกันหน่อยให้มันรู้กันไปเลย ผมยิ่งหลบก็ยิ่งตามจิก ไม่รู้ว่าต้องการอะไรกันแน่ ที่ผมหลบไม่ใช่ว่ากลัว แต่ผมอยากอยู่เงียบๆ ตามอัถภาพ กับหมาผม ตอนนี้คงทำไม่ได้แล้วครับ

สุดท้ายอยากฝากไปถึงพวกที่ชอบระรานชาวบ้านด้วยพฤษติกรรมเถื่อนๆในกระทู้ ระวังให้ดีนะครับ ผมจะไม่เตือนอีกแล้วนะครับ อย่านึกว่าจะไม่มีใครรู้ว่าท่านเป็นใคร IP มันอาจจะซ้ำบาง เปลี่ยนบ้าง ไปตรงกับของคนอื่นบ้าง แต่อย่าลืมว่าเวลาที่ท่านพิมพ์ข้อความเข้ามา กับหมายเลขโทรศัพท์ที่หมุนเข้ามา มันไม่เปลี่ยนนะครับ หากคุณไม่เชื่อผม ก็ลองถามเพื่อนคุณหรือใครๆ ที่เป็นเจ้าของเว็บดูนะครับ ว่าเขารู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มีใครอยู่ในเว็บเขาบ้าง เช็คได้จริงหรือเปล่า ถ้าวันหนึ่งหากเกิดมีชื่อจริง นามสกุลจริง พร้อมที่อยู่ของท่านไปโผล่อยู่ที่เว็บบอร์ด อยากรู้จริงๆ ว่าท่านจะทำหน้าอย่างไร จะมีหน้าไปพบผู้คนได้อย่างสนิทใจหรือไม่ ฝากไว้ให้คิดเล่นๆ นะครับ คุณคงไม่โชคดีทุกครั้งเสมอไปหรอกครับ และสำหรับท่านที่ได้รับความเสียหาย จากกระทู้หรือข้อความใดๆ ผมแนะนำให้รีบจด หมายเลข IP และเวลาที่เข้ามาเล่นในขณะนั้น เทียบกับเวลาจริงๆ เอาไว้ด้วยนะครับ มันมีประโยชน์ เพราะว่าบางทีเวลาในบอร์ดกับเวลาจริงมันไม่ตรงกัน ทำให้หาตัวได้ยาก แล้วลองทำตามที่บางกระทู้เขาแนะนำนะครับ ผมว่าคงหาตัวได้ไม่ยากครับ

เหมือนเดิมครับขอทิ้งท้ายก่อนจากว่า สุนัขที่อยู่กับท่านมันไม่ใช่สุนัขธรรมดามันคือสุดยอดสุนัข

" อเมริกัน พิทบูล เทอร์เรีย "

ติดตามต่อตอนหน้านะครับ

มาร์ค