บันทึก ตอนที่ 5

วันแรกที่ต้องอยู่บ้านตัวเดียว(ต่อ)

ภาพนี้ผมถ่ายตอนได้ ไทเกอร์มาวันแรกเลยครับ

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมค่อนข้างยุ่ง ทั้งที่ทำงาน และเรื่องหมา ถ้าท่านติดตามอ่านข้อเขียนของผมตลอดก็คงพอจะเข้าใจ ว่ามีบางเหตุการณ์เกิดขึ้นกับเว็บนี้ ผมเองต้องขอบอกก่อนนะครับว่า การทำเว็บนี้ผมทำด้วยใจรักจริงๆ หรือพูดอีกอย่างว่าทำเพราะว่าอยากจะทำ แต่ผมก็ยอมรับอย่างหนึ่งว่า ปัญหาบางอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้ผมตัดสินใจไม่ถูกเหมือนกัน ว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อไป กลุ่มคนที่เข้ามาในเว็บนี้อาจจะเป็นเพียง กลุ่มเล็กๆ แต่เป็นกลุ่มเป้าหมาย ที่ผมอยากจะสื่อสารด้วย เพราะผมคิดเอาเองว่า คนกลุ่มเล็กๆ นี้ น่าจะเป็นกลุ่มที่ สามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ได้ง่ายกว่ากลุ่มหรือองค์กรใหญ่ๆ แต่ผมคาดการณ์ผิดไปมากพอสมควร ผมว่าองค์กรไม่ว่าจะใหญ่ หรือเล็ก ถ้ามีความคิดเห็นขัดกัน ปัญหามันก็เกิดอยู่ดี ผมว่ากลุ่มหรือองค์กรใดๆ ถ้าคนในกลุ่มดำเนินกิจกรรมภายในขอบเขตุไม่ล่วงล้ำ สิทธิของคนอื่นผมว่ากลุ่มหรือสังคมนั้น น่าจะดำเนินอยู่ได้ครับ
ผมต้องขอขอบคุณอีกครั้ง สำหรับแรงใจจากหลายท่านที่ส่งมาให้

ภาพนี้ก่อนตัดหูครับ

ในตอนที่ 3 ผมได้เล่าถึงเหตุการณ์ ที่ผมออกไปทำงานและได้ปล่อย Tiger ไว้ตัวเดียวในบ้าน ตอนนี้ผมก็จะมาเล่าต่อถึงเหตุการณ์ตอนที่ผมกลับมา หลังจากที่นอกเรื่องไป ซะหนึ่งตอน

ผมกลับจากทำงานส่วนใหญ่ ก็ประมาณ 5 ทุ่ม ถึงเที่ยงคืน เหตุการณ์ในวันนี้ผมยังจำได้ค่อนข้างแม่น คือเมื่อมาถึงบ้านผมยืนที่หน้าประตูเพื่อฟังดูว่ามีเหตุการณ์ หรือเสียงผิดปกติใดๆหรือเปล่า ปรากฎว่าไม่มี ผมค่อยๆ ไขกุณแจเข้าไปในห้องเพื่อดูว่า ไทเกอร์กำลังทำอะไรอยู่ สิ่งที่ผมเห็นก็คือ ไทเกอร์ กำลังนอนอย่างสบายอารมณ์ อยู่ในตะกร้าของมัน เมื่อมันเห็นผม มันก็รีบตะกายออกจากตะกร้า วิ่งมาหา ผมดูจากอาการ มันคงจะดีใจมาก ผมอุ้มมันขึ้นมา มันส่งเสียงครางเหมือนลูกหมาที่กำลังหิวนม แล้วดีใจเวลาที่แม่หมาเข้ามา หลายท่านที่เคบเลี้ยงหมาแม่ลูกอ่อนคงจะนึกออก ผมเปิดไฟให้สว่างขึ้นเพื่อสำรวจดูให้ทั่วหอ้ง ว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ ส่วนใหญ่ก็เหมือนเดิม อาจจะเป็นเพราะว่าผมได้ ไทเกอร์มาตอนที่มันยังเล็กมาก คืออายุประมาณ 6 อาทิตย์ ส่งเดียวที่มันทำได้ในเวลานี้ก็คือ ปล่อยของเสีย ที่ร่างกายไม่ต้องการลงที่พรม แต่สิ่งที่ผมสังเกตูเห็นก็คือ มันจะกระทำในบริเวณเดิมที่มันเคยทำ หลังจากที่ผมทำความสะอาดแล้ว ผมก็เอาหนังสือพิมพ์เก่าๆ มาปูในบริเวณเหล่านั้น ผมว่าคุณคงเดาผิดแน่เลย ถ้าคุณคิดว่ามันจะไม่ทำเลอะพรมอีก เพราะว่ามันดันเสาะแสวงหาพื้นที่ไม่ได้ปูหนังสือพิมพ์จนได้อีก ผมเลยปูจนเกือบหมดทั้งห้องที่มันอยู่ แต่ปูไว้หลายๆชั้น และเก็บเอาเฉพาะแผ่นที่เลอะทิ้ง ได้ผลครับ มันยอมถ่ายบนหนังสือพิมพ์

ตอนนี้ตัดแล้วครับ

ผมปล่อยให้มันถ่ายบนหนังสือพิมพ์อยู่ประมาณ หนึ่งอาทิตย์ครับ แต่ผมสังเกตุว่า มันจะถ่ายในบริเวณเดิมทุกครั้ง ยกเว้นในกรณีที่ เฟสเดิมเต็ม มันก็จัดแจงเปิดเฟสใหม่ทันที ผมเลยเอาหนังสือพิมพ์ในบริเวณที่มันไม่เคยถ่ายออก โดยค่อยๆ เอาออกทีละนิด จนเหลือประมาณครึ่งหนึ่งของพื้นที่เดิม โดยผมเอาออกเฉพาะแผ่น ที่ม้นไม่เคยถ่ายลงไปบนนั้นมาก่อน แล้วแผ่นที่เหลือผมนำมาเรียงกันใหม่ เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยม ที่ด้านหนึ่งของห้อง มีขนาดประมาณ 2x3 เมตร ผมจะลดขนาดของพื้นที่บนหนังสือพืมพ์ลงทุกวันจนเหลือขนาด หน้าคู่ โดยวางไว้ที่มุมห้อง หลังจากนั้นผมก็เลยสบายเพราะว่ามันจะถ่ายเฉพาะบนหนังสือพิมพ์ ผมจะวางหนังสือพิมพ์ ไว้หนึ่งคู่ตรงมุมห้องหน้าประตูทุกครั้งที่ผมอยู่บ้าน แต่กรณีที่ผมออกไปนานหลายๆ ชั่วโมง ผมจะปูไว้ 2-3 จุดใกล้กัน แค่นี้ผมก็สบายลดงานไปได้เยอะเลยครับท่าน ถ้าท่านผู้อ่านจะใช้วิธีเดียวกันกับผมก็ไม่ผิดกติกาครับ

เป็นงั๊ยบ้างครับ ทั้งสั้น ทั้งล่ำ
เห็นแววแชมป์บ้างหรือเปล่าครับ
(ผมมองยังงั๊ยก็เหมือนลูกหมู มากกว่าลูกหมาครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า)

ติดตามต่อตอนหน้านะครับ