ตอนที่ 53 ก่อนจะเป็น F1

 

บันทึกตอนนี้ขอเล่าถึงความเป็นมาของอาหารสุนัขเอ๊ฟวัน และเขียนถึงเรื่องราวอื่นๆด้วย เนื่องจากไม่ได้เขียนบันทึกตอนใหม่ก็นานพอดู และมีผู้ให้ความสนใจสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับอาหารตัวนี้เข้ามามากพอสมควร ขอใช้เนื้อที่ส่วนนี้เล่าให้ฟังเพื่อจะได้มีความเข้าใจตรงกัน ไม่อยากให้มีการแปลเจตนาผิด และนำไปสู่การขัดแย้งทางความคิดเหมือนเช่นในอดีต ตอนนี้ก็เริ่มมีคนลองภูมิออกมาบ้างแล้ว จึงต้องรีบชี้แจงให้ทราบ ส่วนจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม ก็ขออย่าให้ต้องนำมาเป็นประเด็นในการแบ่งฝ่ายต่อกันเลย ใครชอบจะสนับสนุนก็ขอขอบคุณ ใครไม่ชอบก็เลือกใช้สิ่งที่ตัวเองชอบ ขอให้เวลาเป็นสิ่งพิสูจน์ผลงาน หรือคิดว่าสิ่งนี้เป็นอีกหนึ่งทางเลือกก็แล้วกัน และอยากให้มองถึงความปรารถนาดี ที่ผมนำเสนอให้ดีกว่าคอยจ้องทำลายเพียงเพราะว่าแนวความคิดไม่ตรงกัน เพราะกว่าที่ผมจะมีวันนี้มาได้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย และด้วยวัยวุฒิและคุณวุฒิที่ผมมีอยู่คงจะไม่คิดอะไรตื้นๆ หาประโยชน์ใส่ตัวอย่างไม่มีจรรยาบรรณแน่นอนครับ

ผมดีใจและภูมิใจที่ได้รับความไว้วางใจจากท่านเจ้าของสุนัขมากมายหลายท่าน ให้การสนับสนุนเข้ามามากกว่าที่คาดคิดไว้เยอะ คำชมและแรงใจที่ส่งมาให้เป็นเกียรติยศที่มีคุณค่าทางจิตใจต่อผมมาก และสิ่งนี้กว่าจะได้มาต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย จึงอยากจะรักษาเกียรติยศอันนี้ไว้ ให้อยู่คู่กับตัวเองและวงศ์ตระกูลตลอดไปตราบนานเท่านาน

แบบนี้พอไหวหรือเปล่า?
ลงรูปให้ดูเล่นๆ อย่าคิดมากนะครับ...

อาหารอะไรที่เหมาะสำหรับการใช้เลี้ยงสุนัข

ผมยังจำได้ว่าสมัยเด็กๆ อยู่ที่บ้านต่างจังหวัด ติดชายแดนประเทศกัมพูชา ที่บ้านเลี้ยงสุนัขทีละเป็นฝูง เพื่อเฝ้าเหมือง อาหารที่ใช้เลี้ยงสุนัขเหล่านั้นก็คือปลายข้าวราดด้วยเศษเนื้อต้ม และเศษอาหารที่เหลือจากคนงานทำเหมืองพลอย อาหารชนิดนี้ใครใช้เลี้ยงสุนัขอยู่ก็คงรู้ว่า ทรงคุณค่ามากมายขนาดไหน สุนัขกินแล้วอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี และรู้สึกว่าสุนัขจะชอบกินมากว่าอาหารเม็ดสำเร็จรูปเสียด้วย จนกระทั่งผมมีโอกาสได้เข้ามาเรียนหนังสือในตัวเมือง ผมก็ยังเลี้ยงสุนัขด้วยข้าวคลุกกับไข่ดาว เพราะว่าสะดวกและง่ายดี คนกินด้วยหมากินด้วย มาถึงตอนสมัยที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ความที่เป็นคนชอบเลี้ยงหมา ผมก็จะมีหมาตัวใหม่ๆมาเลี้ยงเสมอ แต่เนื่องจากรายได้ยังไม่มี ผมใช้โครงไก่และคอไก่สับต้มราดข้าวให้หมากิน เพราะว่าหาง่ายและราคาถูก และบ้านก็อยู่ใกล้กับแหล่งซื้อด้วย พอเรียนจบเริ่มมีรายได้เป็นของตัวเอง จึงเริ่มใช้อาหารเม็ดมากขึ้น สุนัขตัวไหนแพงหน่อยและลูกหมาก็ให้กินอาหารนอก ส่วนตัวทั่วๆไปก็กิน ซีพี เพราะตอนนี้เริ่มทำงานแล้วเวลาไม่ค่อยมีเหมือนเมื่อก่อน การใช้อาหารเม็ดจึงเป็นทางออกที่ดีและสะดวกมากๆ ผมเลยกลายเป็นคนที่ชอบเลี้ยงสุนัขด้วยอาหารสำเร็จรูปมาจวบจนปัจจุบันนี้

จุดหักเหของชีวิต

เวลาผ่านไปหลายปี การดำเนินชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปตามยุคตามสมัย มีทั้งขึ้นสูงและลงต่ำ และโชคดีที่ได้ไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศนานพอควร ได้รู้ได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่าง สิ่งนี้ถือเป็นจุดเปลี่ยนการดำเนินชีวิตผมไปอย่างสิ้นเชิง เวลาอยากรู้อะไรผมจะสืบเสาะจนได้คำตอบอย่างถ่องแท้ และความที่ผมเป็นคนไม่ชอบยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไม่เคยเชื่อถือเรื่องโชคชะตา และออกจะเกเรบ้างในบางครั้ง คนอื่นไปเรียนแค่ปีครึ่งถึงสองปีก็จบ แต่ผมใช้ชีวิตโลดโผนไปหน่อย หนักไปทางบันเทิงมากกว่าจะสนใจทางด้านการเรียน คนอื่นรีบเรียนรีบจบ แต่ผมไม่คิดอย่างนั้น เพราะว่าตอนที่ผมอยู่ต่างประเทศ เศรษฐกิจบ้านเรากำลังแย่ ขืนรีบจบกลับมาก็คงตกงานอยู่ดี เลยใช้ชีวิตที่นั่นให้คุ้มค่าเสียก่อน

ผมตระเวนเที่ยวทุกครั้งที่มีโอกาส เพื่อกอบโกยประสบการณ์ให้มากที่สุด ได้รู้ได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างของบ้านเมืองเขา และต้องยอมรับเลยว่าเขาพัฒนาไปมากกว่าเราเยอะ เห็นได้ชัดเจนว่าความแตกต่างกันนี้มาจาก ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเราเมื่อเทียบกับบ้านเขาขาดความเป็นผู้นำ อวดเก่งอยู่แต่ในบ้านของตัวเองพอออกไปยืนในเวทีโลกจริงๆแล้วก็หงอ ต่อรองอะไรไม่เป็น นอกจากต่อรองเรื่องเก้าอี้ เป็นงานโคตรถนัด กับการทิ่มแทงใส่ร้ายคู่ต่อสู้ทางการเมือง เพื่อให้ตัวเองได้ดี นิสัยแบบนี้อาจจะเป็นเพราะระบบรากฐานการศึกษาบ้านเรา ไม่เน้นการสอนคนให้รู้จักคิด ยึดตึดกับระบบมากเกินไป โดยเฉพาะระบบราชการที่ชักช้าอืดอาดยึดหลักอวุโสอย่างไม่มีเหตุผล การเคารพคนรวยหรือคนมีอิทธิพลมากกว่าคนดี เรียนหนังสือตามตำราอย่างเดียว ทำให้ขาดความเป็นผู้นำ ไม่กล้าที่จะริเริ่มสิ่งใหม่ๆ
ความเป็นผู้นำกล้าตัดสินใจ ทำให้ประเทศเขาเจริญล้ำหน้าเราหลายช่วงตัว

ผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุด สายรัดอกสำหรับจูงสุนัข
และปลอกคอถ่วงน้ำหนัก (600 กรัม)

กล้าคิดกล้าพูดในสิ่งที่ถูกต้อง

แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเรา กลัวการเปลี่ยนแปลง บางครั้งไม่กล้าแม้แต่จะคิดนอกกรอบ เห็นได้ชัดเจน นายกคนก่อนของเราใช้เวลานานมากกว่าจะถึงจุดสูงสุดของชีวิต แต่ไม่ได้สร้างผลงานอะไรที่เป็นรูปธรรมมากนัก ยอมรับได้เพียงอย่างเดียวคือภาพพจน์ความซื่อสัตย์ แต่ว่าช้างุ่มง่ามไม่ทันกิน ปัญหาต่างๆจึงหมักหมมมาจนทุกวันนี้ แต่นายกคนปัจจุบันแรกๆผมก็ไม่ยอมรับเท่าไร แต่เดี๋ยวนี้ต้องยอมรับว่าท่านกล้าคิดกล้าทำ จนมีผลงานออกมามากมาย ยังไม่รวมถึงฝีมือทางด้านการบริหารที่ใช้ระยะเวลาไม่นานก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต จะเห็นกันแล้วว่าโลกมันเปลี่ยนเร็วมาก เราต้องก้าวตามให้ทัน เวลาเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามาก และเป็นสิ่งที่เสียไปแล้วไม่สามารถย้อนกลับมาได้

อย่างล่าสุดเห็นนายแพทย์แก่ๆไม่แน่ใจว่าสติเลอะเลือนหรือเปล่า ออกมาอัดคุณหมอพรทิพย์ทางสื่อต่างๆซะเสียหาย เพียงเพราะว่ามีอีโก้เรื่องหลักการเพียงอย่างเดียว กอดติดกับตำราและหลักการโบราณ จนไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้วิทยาการเขาก้าวล้ำไปถึงไหนแล้ว งานนี้ผมเข้าข้างแพทย์หญิงคุณหญิงพรทิพย์อย่างสุดตัว ด้วยเหตุผลว่า หากหลักการมันห่วยยึดถือไปก็ไม่มีประโยชน์ ควรมีการพัฒนาวิธีการทำงานใหม่ๆบ้าง อยากรู้จริงๆว่าสี่ปีก่อน นายแพทย์ท่านนี้ไปหลบอยู่ตรงซอกมุมไหน ไม่เห็นออกมาให้ความเห็นแบบนี้ กี่คนแล้วที่ตายฟรีโดยไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็มีคุณหมอพรทิพย์นี่ละ ที่เป็นความหวังของคนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมในสังคมทุกคน และสิ่งที่เห็นๆก็คือคุณหมอพรทิพย์ออกมาด้วยใจ ด้วยความเสียสละ ทุ่มเทในสิ่งนี้มานานแล้ว ไม่รู้ว่าบรรดาคุณหมอท่านอื่นที่ออกมาต่อต้านทำไปด้วยความหวังดี หรืออิจฉาในความดังแบบฉุดไม่อยู่ของคุณหมอพรทิพย์กันแน่

ความน่าเบื่อของสังคมไทย

ขอความกรุณาหยุดเสียทีเถอะครับการเห็นคนอื่นได้ดีแล้วต้องออกมาถล่ม หยุดความคิดที่จะจ้องทำลายคนอื่นเอาเวลาไปทุ่มเททำงานเพื่อชาติบ้านเมืองจะเกิดประโยชน์กว่า หากคิดว่าวิธีการเขาไม่ดีควรเสนอวิธีที่ดีกว่า ดีกว่าคอยจับผิดหรือพูดแต่ความผิดพลาดของเขา ผมเชื่อว่าคุณหมอพรทิพย์ที่ดังมาจนทุกวันนี้เพราะผลงานและความดีที่สั่งสมมา หาใช่ดังเพราะชอบโปรโมทตัวเองอย่างที่ถูกกล่าวหา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พฤติกรรมแย่ๆแบบนี้จะหมดไปจากสังคมไทยเสียที

ความบันเทิงของชีวิต

ชีวิตที่ต่างแดนผมเริ่มเรียนจริงๆ ก็เริ่มขึ้นปีที่สี่ของการใช้ชีวิตที่นั่น พอจบปุ๊บก็เดินทางกลับทันที และโชคดีสองต่อ ผมได้งานภายในสองเดือนหลังจากเดินทางกลับ ในขณะที่เพื่อนผมหลายคนที่เดินทางกลับมาก่อนผมเป็นปียังไม่ได้งาน ในวันนี้ผมทำงานกับบริษัทต่างชาติแห่งหนึ่ง และยังเป็นหุ้นส่วนในอีกหลายธุรกิจ ใครจะมองว่าผมเป็นนักธุรกิจก็ย่อมได้ และโปรดกรุณาอย่ามองว่านักธุรกิจจะต้องทำอะไรเป็นเงินเป็นทองไปหมด นักธุรกิจก็ต้องการกิจกรรมเพื่อความผ่อนคลายบ้าง เพราะชีวิตแต่ละวันค่อนข้างวุ่นวายพอสมควร ย่อมมีบ้างที่อยากจะทำอะไรที่มันสะใจหรือให้ความบันเทิงกับชีวิตสักอย่างสองอย่าง การเล่นกีฬา เช่นกอล์ฟ หรือการเลี้ยงสุนัขรวมถึงกิจกรรมต่างๆที่เกี่ยวข้อง จึงเป็นคำตอบได้อย่างดีเยี่ยม ผมได้พบประผู้คนจากหลายสาขาอาชีพ และเกือบทุกวงการ และมีความหลากหลายในเรื่องของอายุอีกด้วย เพื่อนในกลุ่มนี้สามารถพูดคุยในเรื่องทั่วไป ไม่เฉพาะแต่เรื่องงาน รู้สึกสนุกจึงอยากจะทำอะไรให้เป็นประโยชน์แก่สมาชิกในกลุ่ม และด้วยพื้นฐานของการเป็นนักบริหาร จึงอยากอาศัยความรู้ความชำนาญทางด้านบริหารที่มีอยู่ จัดกิจกรรมต่างๆออกมา จนเป็นที่มาของชมรมคนรักพิทบูลและเว็บแห่งนี้ ปัญหาหนึ่งที่ผมได้ยินเสมอจากคนเลี้ยงสุนัข ก็คือเรื่องโภชนาการสุนัขและราคาอาหารสุนัขที่พวกเขามั่นใจในคุณภาพมันแพงเกินไป จึงมีคนเสนอให้ผมช่วยต่อรองหาอาหารสุนัขคุณภาพดีราคาถูกมาใช้ในชมรม ปัญหานี้ขี้ปะติ๋วมากสำหรับผม ยิ่งถ้ามีการรวมกลุ่มได้อย่างนี้จะทำอะไรก็ง่าย ก็เลยลองทำ

ไม่ลองก็ไม่รู้

จากการสำรวจราคาที่ทุกคนพอใจคือน่าจะอยู่ที่ประมาณ 650 บาทต่อถุง ผมติดต่อไปสองสามแห่งไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับชมเราของพวกเรามากนัก ส่วนลดที่ได้เพียงเล็กน้อย ผมจึงได้ขอความอนุเคราะห์ไปที่อาหารสุนัขด๊อกกิ้น และเขาก็ให้ข้อเสนอทีดีแก่ชมรมเรา แต่มีเงื่อนไขคือปริมาณการใช้ต้องเดือนละ 50ถุง ซึ่งในช่วงแรกๆทุกคนก็ช่วยกันมาแบ่งเอาไป ไม่เป็นภาระแก่ผมมากนัก เพราะว่าผมต้องซื้อมาเก็บไว้เองและจ่ายเงินล่วงหน้าไปก่อน แต่ช่วงหลังๆการแข่งขันในตลาดสูงมากขึ้น ยี่ปั๊วรายใหญ่ลดราคาลงมา มีสมาชิกหลายท่านไม่มาเอาเหมือนแต่ก่อน เพราะเขาสามารถหาซื้อจากที่อื่นได้ราคาถูกกว่า แต่การที่ผมจะไปขอให้ทางด็อกกิ้นลดราคาลงมาให้อีก ย่อมไม่ใช่ทางออกที่ดีอย่างแน่นอน เพราะว่านั่นจะเป็นการแสดงให้เขาเห็นว่า ชมรมของเราไม่ได้มีพลังอะไรเลย เป็นการรวมกลุ่มแบบหลวมๆไม่แตกต่างจากชมรมอื่น และความไม่เหนียวแน่นนี่เองคือจุดสำคัญ ทำให้ขาดพลังในการต่อรอง และหลายชมรมก็ล้มเหลวเพราะขาดสิ่งนี้ หรือว่าหากคนในกลุ่มยังห่วงแต่ตัวเองมากกว่ากลุ่มก็ไปไม่รอดเหมือนกัน

ทุกปัญหามีทางออก

แต่เนื่องจากผมไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว การจะไปร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้งในเรื่องเดิมที่เราไปเสนอเขาไว้เอง เป็นสิ่งที่แย่มากในสายตาผม เพราะเงื่อนไขทุกอย่างเราเป็นฝ่ายเสนอไปแทบทั้งนั้น พอทำไม่ได้ก็ขอเปลี่ยนเงื่อนไขใหม่มันช่างน่าอายเสียเหลือเกิน เขาคงจะดูถูกเอาว่า นี่หรือพลังของคนชาวพิทบูล ผมรู้สึกเสียใจบ้างกับหลายคนที่ทิ้งผมไป โดยหันไปซื้อจากแหล่งอื่นที่ราคาถูกกว่า คิดจะหยุดหลังจากหมดล๊อตสุดท้าย แต่ในขณะเดียวกันผมกลับมีกำลังใจจากพลังเงียบบางกลุ่มที่คอยสนับสนุนผมมาตลอด และมักจะออกมาทุกครั้งในยามที่ผมท้อแท้ เขาให้การสนับสนุนช่วยสั่งซื้อโดยตลอด แต่ปริมาณก็ยังไม่สามารถทำได้ที่ 50ถุงต่อเดือน มีบางท่านเข้าใจปัญหาพยายามช่วยสั่งซื้อมาจากต่างจังหวัด ผมคิดดูแล้วหากร่วมค่าขนส่งแล้วราคาก็พอๆกัน แต่เขาก็พยายามช่วย ผมยอมรับว่าทราบซึ่งในน้ำใจของคนกลุ่มนี้มาก แต่น่าเสียดายที่ส่วนมากเขาจะอยู่ไกล การสั่งซื้อจึงยังไม่สม่ำเสมอ วันนี้ผมมีโอกาสได้ตอบแทนแล้วด้วยอาหารราคาเดียวกันทั่วประเทศส่งให้ถึงที่ไม่คิดค่าส่ง

กำลังใจคือสิ่งสำคัญ

ที่ผมพยายามต่อสู้เรื่องนี้มาตลอด เพราะกำลังใจจากทุกท่านเหล่านี้ แต่ก็เกือบๆจะหยุดก็หลายครั้ง เพราะว่าไม่ค่อยมีเวลา วันหนึ่งโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ ผมเจอกับร้านเพ็ทช๊อปแห่งหนึ่งใกล้บ้านผมเอง กิจการไม่ค่อยดี เปิดๆปิดๆอยู่เสมอ จึงได้เอ่ยปากขอซื้อกิจการ และเขาก็ตกลงขายให้ นี่ก็เป็นก้าวแรกของกิจการร้านเดอะเพ็ทมาร์ทที่หลายคนรู้จักกันแล้ว เนื่องจากการดำเนินการในรูปของธุรกิจ สามารถตัดสินใจได้เลยไม่ต้องรอ สามารถสร้างรายได้เลี้ยงตัวเอง จึงมีความมั่นคงกว่า ที่นี้นี่เองที่ช่วยรับภาระส่วนเกินของจำนวนที่เหลือจากการใช้ในชมรม ผมขายให้กับคนทั่วไปในราคา 680 บาท ได้กำไร 30 บาท นอกจากนี่ผมก็ยังหาสินค้ามาเพิ่มเติมจนเต็มร้าน กะว่าจะให้ยืนอยู่ได้ด้วยตัวเองเร็วที่สุด แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะง่ายอย่างที่ใจคิด ผมเรียนรู้จากที่นี่เองว่า ร้านเพ็ทชอป ไม่ได้มีกำไรมากแต่อย่างใด เพราะการแข่งขันสูงมาก เราจึงเห็นว่าราคาไม่เคยนิ่ง ไม่ว่าเราจะขายถูกอย่างไรก็ยังมีคนซื้อได้ถูกกว่าเสมอ เริ่มเขาใจหัวอกของร้านเล็กๆก็ตอนนี้ละครับ ขายแพงคนก็หนีเข้าห้างหมด ขายถูกก็ขาดทุน ร้านที่อยู่ได้ต้องเป็นร้านใหญ่ๆและมีหลายสาขา เพื่อเอาไว้ต่อรองราคากับบริษัทฯ ผมจึงต้องหาพันธมิตร ด้วยการไปรับของจากยี่ปั่วใหญ่รายหนึ่ง ถ้ารับของจากโรงงานโดยตรง ราคาที่ได้รับรองไม่มีทางขายได้

เรียนรู้จากชีวิตจริง

หลังจากผมทำธุรกิจด้านนี้ได้สักพักก็เริ่มจับทิศทางได้ว่า ทำไมเจ้าของเดิมจึงขายกิจการให้ผมอย่างง่ายดาย เพราะธุรกิจนี้ร้านเล็กๆไม่มีทางอยู่ได้ เนื่องจากปริมาณการสั่งซื้อน้อยราคาจึงไม่สามารถแข่งขันในตลาดได้ ถูกร้านใหญ่ๆขายตัดราคา และร้านที่ผมทำอยู่ก็อยู่ใกล้สวนจตุจักรมีนบุรีด้วย ที่สวนฯจะชอบขายของตัดราคามาก และลูกค้าจะเช็คราคาก่อนมาซื้อทุกครั้ง ผมเคยนึกหมั่นไส้เจ้าของร้านที่สวนฯที่ชอบขายตัดราคา เคยคิดจะไปเช่าร้านข้างๆ แล้วขายตัดราคาบ้างเอาให้เจ๊งไปข้างหนึ่งเลย กะจะเอาให้เข็ด อยากรู้ว่าเวลาโดนคนอื่นทำบ้างจะรู้สึกอย่างไร คิดว่าใครทุนยาวกว่าก็จะได้ขายคนเดียว แต่หาแผงว่างไม่ได้ ไม่อย่างนั้นละก็สนุกแน่ ด้วยเหตุนี้ผมไม่มีทางเลือกที่ร้านจึงจำต้องขายขาดทุนบ้างตั้งราคาเท่าสวนฯ หรือบางทีถูกกว่าไปเลย และที่สำคัญที่สุดราคาต้องถูกกว่าห้าง โดยตั้งงบประมาณสนับสนุนการขาดทุนไว้ส่วนหนึ่ง จนกระทั้งลูกค้าในละแวกนั้นหันมาซื้อที่ร้านผมแทน

แหล่งความรู้มีอยู่ทั่วไป

หลายคนคงสงสัยว่าขายขาดทุนจะขายไปทำไมใช่ไหมครับ คำตอบก็คือ เนื่องจากหลวมตัวเปิดไปแล้ว จะถอยก็ถอยไม่ได้ต้องเดินหน้าต่อ หากไม่ทำอะไรเลยก็คงรอวันตายเหมือนรายแรก เสียดายความรู้ที่ร่ำเรียนมา แต่วิธีการที่ผมนำมาใช้นี้เป็นหลักการพื้นฐานที่นำมาจากการบริหารธุรกิจหลายๆตัวที่ผมทำอยู่ คือต้องกล้าได้กล้าเสีย ซื้อใจลูกค้า พอเรามีลูกค้ามากขึ้นอำนาจต่อรองก็มากขึ้นตาม ส่วนลดก็มากขึ้นกำไรก็จึงได้มาจากส่วนนี้ ข้อสำคัญอย่าไปเอาเปรียบหรือผลักภาระลงที่ผู้บริโภค และต้องซื่อสัตย์ต่อลูกค้าเสมอ พยายามดึงมวลชนเข้าไว้ หลักการนี้เป็นหลักการง่ายๆของธุรกิจข้ามชาติหลายๆราย ที่กำลังนำมาใช้และประสบความสำเร็จในประเทศเรา เขาเข้ามาแรกๆขายถูกจนร้านค้าเล็กๆเจ๊งเป็นแถว พอขายดีมากๆไม่มีคู่แข่งก็ไปกดราคาโรงงานมาขายอีกที ทำกำไรอื้อซ่า ต่อมาภายหลังก็เหลือแต่ห้างดังๆยักษ์ใหญ่ไม่กี่รายอย่างที่เห็น

เลิกคิดว่าแค่นี้ก็ดีแล้ว มีโอกาสต้องก้าวต่อไป

กิจการร้านเพ็ทมาร์ทเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่ายังไม่มีความมั่นคงพอ เพราะว่าราคาอาหารสุนัขในตลาดขึ้นลงตลอดเวลา ลูกค้ามักต่อรองเวลาที่เขาเจอที่ไหนราคาถูกกว่า ผมลองคิดดูเล่นๆ ว่าจะเป็นไปได้ไหม ที่จะทำอาหารดีๆแต่ราคาเดียวทั่วประเทศ ที่สำคัญที่สุดต้องเป็นอาหารคุณภาพดีราคาถูก หากว่าผมทำได้คนที่จะได้รับประโยชน์มากที่สุดก็คือผู้บริโภค นี่ก็คือจุดกำเหนิดของ F1 ครับ

ผมลองสอบถามลูกค้าว่าอาหารอะไรที่เขาเชื่อมั่นมากที่สุด คำตอบจะเป็นยี่ห้อของต่างประเทศทั้งนั้น เหตุผลที่เขาเลือกก็เพราะว่าเชื่อมั่นในคุณภาพ แปลกใจจังทำไมเขาไม่เชื่อมั่นฝีมือคนไทย ทั้งที่ประเทศเราเป็นประเทศที่ส่งออกอาหารสัตว์แทบทุกชนิด รายใหญ่ของโลก และวัตถุดิบแทบทุกอย่างประเทศเราก็มี ไม่เป็นไร ความเชื่อมั่นมันสร้างกันได้ถึงแม้จะต้องใช้เวลาหน่อย

แต่เมื่อผมสอบถามถึงความเหมาะสมเรื่องราคาของอาหารที่นำเข้าจากต่างประเทศ ทุกคนจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ามันแพงเกินไป ผมลองคำนวณดูเล่นๆ อาหารสุนัขที่เขาบอกมาราคาเฉลี่ยตกกิโลกรัมละประมาณถึง 100 บาท ราคาขนาดนี้ผมสามารถซื้อสเต็กให้หมาผมกินได้เลย กินแล้วเท่ห์กว่าด้วย

หาคำตอบให้กับตัวเอง

ตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าโจทย์ที่ยากที่สุดของผมคืออะไร ผมลองตั้งสมมุติฐานว่า ถ้าสุนัขหนึ่งตัวกินอาหารวันละครึ่งกิโลกรัม ค่าอาหารที่สุนัขกินนี้ควรอยู่ที่ราคาเท่าไร ข้อสรุปของผมคือถ้าอยู่ที่ 15บาทต่อมื้อก็น่าจะพอรับได้ แต่ว่าอาหารนี้จะต้องมีคุณค่าทางอาหารครบถ้วนตามที่สุนัขต้องการ โดยไม่ต้องใส่อะไรเพิ่มลงไปอีก

นี่ก็คือที่มาของ F1 Econ อาหารตัวนี้ผมกล้ารับรองว่าคุณภาพไม่แพ้ของที่นำเข้าจากต่างประเทศทุกตัวที่อยู่ในเกรดเดียวกัน ผมจับเอาสูตรและวัตถุดิบมาชนกันทุกตัว และมีความเชื่อว่านอกจากราคาจะถูกกว่าแล้ว ยังได้เรื่องความสดใหม่ของอาหารและคุณค่าทางโภชนาการก็น่าจะดีกว่าด้วย

แต่สำหรับอาหารเกรดพีเมี่ยม F1 Advance คงมีคนสงสัยว่าอาหารเกรดพรีเมี่ยมเขาใช้อะไรเป็นตัววัด แน่นอนมีอาหารหลายตัวในท้องตลาด วางตำแหน่งไว้ว่าเป็นเกรดพรีเมี่ยม โดยอาศัยว่าเป็นอาหารนอก ตั้งราคาแพง เพื่อผลทางจิตวิทยา มีการใส่สารปรุงรสเพื่อกระตุ้นการกินด้วย

ใครที่เคยไปเมืองนอกก็คงเห็นว่าอาหารนอกหลายตัวราคามันเกินจริงไปหน่อย ไม่เชื่อดูส่วนผสมที่ข้างถุงเปรียบเทียบดู ไม่ได้แตกต่างกันเลย ส่วนผสมหลายๆอย่างหาซื้อได้ง่ายและมีอยู่แล้วในประเทศไทย การวัดคุณภาพอาหารเกรดพรีเมี่ยม เขาจะดูจากแหล่งที่มาของสารอาหารว่าใช้วัตถุดิบประเภทอะไร เช่นอาหารเกรดธรรมดา แหล่งคาร์โบไฮเดรดจะมาจาก ข้าวโพด ไขมันจากน้ำมันปาล์ม หรือไขสัตว์ โปรตีนก็ได้จากพวกเศษเนื้อหรือของที่เหลือจากกระบวนการผลิดอาหารที่ทำจากสัตว์ปีก

แต่พรีเมี่ยมเกรดจะใช้แป้งข้าวสารี หรือข้าวจ้าว เป็นแหล่งคาร์โบไฮเดรด ใช้น้ำมันปลาทูน่า และน้ำมันเมล็ดดอกทานตะวัน เป็นแหล่งไขมัน ทำให้ได้โอเมก้า3 กับ โอเมก้า6 ด้วย ส่วนโปรตีนก็จะใช้เนื้อไก่ เนื้อวัว หรือเนื้อแกะ ที่มีการคัดคุณภาพ แต่เนื้อไก่จะย่อยได้ดีที่สุด เนื้อแกะย่อยยากแต่ช่วยลดอาการแพ้อาหารได้ ส่วนผสมอื่นที่จำเป็นก็จะมีแหล่งที่มาแตกต่างกันไป แต่ราคาอาหารตัวนี้ตกมื้อละ 21 บาท คิดว่าคงพอรับกันได้ จึงทำออกมาเพื่อสนองความต้องการของคนที่ชอบใช้อาหารพรีเมี่ยมเกรด

มองคนที่เหนือกว่า เป็นตัวอย่าง อย่าคิดแค่ว่าทำให้ดีเท่าเขา ต้องทำให้ดีกว่าเขาให้ได้

หากถามว่าอาหารเอ๊ฟวัน คุณภาพเทียบเท่าอาหารตัวไหนในท้องตลาดคงตอบอยาก ขอบอกเพียงว่าวัตถุดิบที่เราใช้เทียบเท่าหรือดีกว่าอาหารนอกทุกตัวในเกรดเดียวกัน ผมไม่อยากจะทำไปชนกับของไทยด้วยกัน เพราะว่านอกจากจะไม่เกิดประโยชน์อะไรแล้วยังทำร้ายธุรกิจของคนไทยด้วยกันเอง อีกทั้งไม่สนองนโยบายของรัฐบาลแล้วยังไม่ตรงกับจุดมุ่งหมายที่ต้องการให้ได้ใช้ของดีราคาถูกด้วย แต่จะไม่พูดว่าเราดีที่สุดและราคาถูกที่สุด มันเป็นไปไม่ได้แต่สิ่งที่ผมนำเสนอก็คือ ด้วยคุณภาพขนาดนี้ราคาเพียงเท่านี้รับได้หรือเปล่า ถ้ารับได้ก็จบรับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คงต้องมองหาที่ยี่ห้ออื่นเอาเอง หากจะแข่งกันที่ราคาผมคงสู้ไม่ไหว แต่ด้วยวิธีการจัดการผมไม่เคยกลัวใคร ทำไมผมถึงทำอาหารเกรดพรีเมี่ยมออกมาราคาถูกกว่าของยี่ห้ออื่น ก็เพราะว่าผมไม่ต้องเสียค่าการตลาด ไม่ต้องผ่านพ่อค้าคนกลาง และที่สำคัญผมเป็นคนมีเพื่อนที่จริงใจเยอะ

คบแต่เพื่อนแท้จะได้ไม่หลงทาง

ไม่มีใครในโลกนี้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้หากไม่มีเพื่อน คำๆนี้ใช้ได้เสมอกับทุกคน ผมเองก็ได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนๆพิทบูลหลายคนที่ช่วยกันสั่งเข้ามา ไม่อย่างนั้นวันนี้ของยังคงเต็มโกดัง แต่ตอนนี้ผลิตเป็นล๊อตที่สามแล้ว มีคำแนะนำเข้ามาเยอะ จนอาหารล็อตใหม่นี้ สีสันและความน่ากินดีกว่าสองล็อตแรกเป็นอย่างมาก

ผมให้ความสำคัญและแคร์ความรู้สึกของคนกลุ่มนี้มากที่สุด จะทำอะไรออกมาต้องคิดถึงคนกลุ่มนี้ก่อน ฟังคำแนะนำและเอามาปรับปรุง หากไม่มีพวกเขาผมคงทำอะไรไม่สำเร็จ และผมไม่ค่อยแคร์ที่จะไม่คบคนที่ไม่จริงใจซะด้วย เพราะคบไปก็เสียเวลาเปล่า เสียดายเวลาที่ต้องเสียไปอย่างไม่มีประโยชน์ เวลาของคนเราก็มีไม่มากนัก ผมจึงอยากใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ทุกวันนี้เกียรติยศชื่อเสียงเงินทองก็มีตามสมควรแล้ว ครอบครัวก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ลูกก็มีแค่คนเดียว จึงอยากทำอะไรดีๆ ตอบแทนเพื่อนๆและตอบแทนบุณคุณแผ่นดินแม่บ้าง
วันหนึ่งลูกผมโตมาเขาคงจะภูมิใจในสิ่งที่ผมทำ มากกว่าเงินทองที่ทิ้งไว้ให้ แต่มีแต่คนด่าตามหลัง

ยึดมั่นในสิ่งที่เป็นนิรันดร์

สิ่งนี้ผมตั้งใจไว้นานแล้วด้วย คิดไว้ตั้งแต่ตอนที่ชีวิตย่ำแย่สุดๆในอเมริกา ในช่วงขึ้นปีที่สองที่ผมป่วยหนักและเงินก็ไม่ค่อยมี นอนซมอยู่ที่ห้องอย่างเดียวดาย จะบากหน้าไปหยิบยืมเพื่อนก็เกรงใจและไปไม่ไหวด้วย ชีวิตช่วงนั้นมันเหงาและอ้างว้างแบบสุดๆ รู้ซึ้งถึงสัจธรรมของชีวิตว่า ไม่มีที่ใหนในโลกนี้ที่อบอุ่นเท่ากับอยู่ที่แผ่นดินแม่ยิ่งได้อยู่ท่ามกลางญาติมิตรอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เข้าใจเลยว่าเวลาคนเราจะตายสิ่งแรกที่คิดถึงก็คือพ่อแม่หรือญาติพี่น้อง แต่เวลามีความสุขเรากลับไปใช้ชีวิตกลับคนอื่นแปลกไหมครับ และเวลาตายไปแล้วสิ่งที่เราทิ้งไว้ก็เสื่อมสลายตามเราไปด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่จะคงอยู่ได้ตลอดไปไม่มีวันเสื่อมสลายก็คือความดี

มีโอกาสก็ตอบแทนบุญคุณแผ่นดินบ้าง

ยิ่งวันที่เดินทางกลับมาเหยียบแผ่นดินไทย ผมรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นอย่างที่สุดเมื่อยืนอยู่บนผืนแผ่นดินนี้
นี่ก็คือว่าสาเหตุที่ทำไม ผมจึงใส่ใจกับความเป็นไปของบ้านเมืองที่มักจะสื่อออกไปกับหลายบทความที่ผมเขียน กลายเป็นคนขวางโลก พูดจาตรงๆโดยไม่สนหน้าอินหน้าพรหม เห็นอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรก็มักจะเอามารวมลงโวยวายไว้ในบันทึกอันนี้ ถึงผมจะไม่ใช่คนดีโดยสมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว แต่ผมเชื่อว่าสิ่งที่ผมทำนี้เป็นการตอบแทนบุญคุณแก่แผ่นดินบ้างตามสมควร เท่าที่สถานภาพและกำลังผมจะทำได้ถึงจะดูว่าน้อยนิด แต่ก็ไม่แน่อาจจะมากกว่าคนที่ขันอาสาเข้าไปเป็นผู้แทนรับใช้ประเทศชาติ แต่มีพฤติกรรมไร้ยางอาย ปากก็อ้างอุดมการณ์แต่พฤติกรรมโสมมเต็มไปด้วยอุดมกิน ที่พวกเรามักเห็นเสนอหน้าสลอนตามสื่อทีวีหรือตามหน้าหนังสือพิมพ์อีกหลายๆคน

ท้ายสุดก่อนจากมีคำคมเจ็บๆที่ใช้ได้ตลอดกาลมาฝากทุกท่านครับ ให้ความหมายดีและลึกซึ้งมากขอเอามาประดับในตอนจบปิดท้าย เพื่อเป็นเกียรติแก่บทความตอนนี้ ดังนี้

" ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว "

และขอให้โชคดีมีชัย ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กันทุกๆคนนะครับ

ด้วยความเคารพ และ.... ติดตามต่อตอนหน้านะครับ มาร์ค ..